Навбаҳори орад ба имдоди ман биморгл

نوبهار آرد به امداد من بیمارگل

То ба ҷои ранги гардонам ба гирди ёри гул

تا به جای رنگ ‌گردانم به‌ گرد یار گل

Дар гулистонӣ ки шарми ойӣнаи дор ноз ӯст

در گلستانی که شرم آیینه‌دار ناز اوست

Маҳв шабнам мешавад аз шухии азҳоргл

محو شبنم می‌شود از شوخی اظهارگل

Боғбон ! аз дўргрдони чаман ғофил мабош

باغبان‌! از دورگردان چمن غافل مباش

То кӣам дуздида бошад рахнаи девори гул

تا کی‌ام دزدیده باشد رخنهٔ دیوار گل

Аз хамӯшӣ пардаи дори шухӣ ҳасанаст ишқ

از خموشی پرده ‌دار شوخی حسن است عشق

намекунад булбули ниҳон дар ғунчаи минқори гул

می‌کند بلبل نهان در غنچهٔ منقار گل

То нафас боқӣаст бояд хасми роҳат буду бас

تا نفس باقیست باید خصم راحت بود و بس

Ҳам зи буи хеш дорад дар гиребони хори гул

هم ز بوی خویش دارد در گریبان خار گل

Ранги бӯи номаҳрами файзи баҳор нестӣ аст

رنگ بو نامحرم فیض بهار نیستی است

Хок роҳӣ бош ва аз ҳар нақш по бурдор гул

خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل

Гар зи асрори баҳори ишқи бӯеи барда Эй

گر ز اسرار بهار عشق بویی برده‌ای

Ғайри доғу захму ашк ва обила машумор гул

غیر داغ و زخم و اشک و آبله مشمار گل

Бар бисот ғунча хусбонгар рисӣ оҳиста бош

بر بساط غنچه خسبان‌ گر رسی آهسته باش

намешавад аз ҷунбиши набзи нафаси бедори гул

می‌شود از جنبش نبض نفس بیدار گل

Ин ҳадис аз шамъ равшан шуд ки дар базми виқор

این حدیث از شمع روشن شد که در بزم وقار

Доғ дорад зеби дил чун зинати дастори гул

داغ دارد زیب دل چون زینت دستار گل

Ҳосили ин боғ бар доман гаронӣ ме кунад

حاصل این باغ بر دامن‌ گرانی می‌کند

Чун сипар бар пушт бояд бастанати ночори гул

چون سپر بر پشت باید بستنت ناچار گل

Ҷилва дар пешаст ташвиш дигар иншо макун

جلوه در پیش است تشویش دگر انشا مکن

Ҳркҷо бошад ҳамон бар ранг дорад кори гул

هرکجا باشد همان بر رنگ دارد کار گل

Шухӣ нашав ва намоҳо бас ки шабнам парвар аст

شوخی نشو و نماها بس که شبنم‌پرور است

Сабза чун мижгон бедил карда гавҳари боргл

سبزه چون مژگان بیدل ‌کرده ‌گوهر بارگل