Ҳамаи умр бо ту қадаҳ задем ва нарафт ранҷи хмормо
همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنجِ خمار ما
Чаҳ қиёматӣ ки наме рисии зкнори мо ба канори мо
چه قیامتی، که نمیرسی ز کنار ما به کنار ما
Чу ғубори нола ба Нитсаатон наздем гомӣ аз имтиҳон
چو غبار ناله به نیستان نزدیم گامی از امتحان
Ки зи худгузаштани моншд ба ҳзоркўчаҳи дчормо
که ز خود گذشتن ما نشد به هزار کوچه دچار ما
Чиқадр зи хиҷлат муддао задаем бар асари Гана
چقدَر ز خجلت مدعا زدهایم بر اثر غنا
Ки чўрнги домани хок ҳам нагирифт хӯни шкормо
که چو رنگ دامن خاک هم نگرفت خون شکار ما
Ҳамаро ба олами бихўдии қадаҳии сет аз май офият
همه را به عالم بیخودی قدحیست از میِ عافیت
Сару барги гардиши ранги байн чаҳ хаттӣ кашад ба ҳисори мо
سر و برگِ گردشِ رنگ بین چه خطی کشد به حصار ما
Дили нотавон ба куҷои баради ?илами тараддуди оҷизӣ
دل ناتوان به کجا برَد المِ تردد عاجزی؟
Ки чу сбҳаҳи ҳрқдми аўФтд ба ҳазор обилаи кори мо
که چو سبحه هر قدم اوفتد به هزار آبله کار ما
Ба саводи нусха нестӣ нарасед машқи таъаммулат
به سواد نسخهٔ نیستی، نرسید مشقِ تأملت
Қаламӣ ба хоки сиёҳ зан банавис хати ғубори мо
قلمی به خاکِ سیاه زن، بنویس خطِ غبارِ ما
Сафи ранги лолаи баҳами шикан , май ҷоми гул ба замин фикан
صفِ رنگِ لاله بههم شکن، میِ جامِ گل به زمین فکن
Ба баҳори домани нози зани зи ҳинои дастнигор мо
به بهار دامن ناز زن، ز حنای دست نگار ما
Ба рикоб ъушрат пурфишон наздем дасти тазаллумӣ
به رکابِ عشرتِ پرفشان، نزدیم دست تظلمی
Ба ғубор меравад орзӯ накашида домани ёри мо
به غبار میرود آرزو، نکشیده دامن یار ما
На ба домании з ҳаё расад на ба дастгоҳ дуо расад
نه به دامنی ز حیا رسد، نه به دستگاهِ دعا رسد
Чўрсд ба нисбати пои рсдкФи дасти обилаи дори мо
چو رسد به نسبتِ پا رسد، کف دست آبِلهدارِ ما
Чу хушаст умри сабк Аннан гузарад зи мо ва ман ончунон
چو خوش است عمر سبکعنان گذرد ز ما و من آنچنان
Ки чу субҳ дар дам имтиҳон нафитад бар оинаи бори мо
که چو صبح در دمِ امتحان نفتد بر آینه بارِ ما
Чамани табиати бедилами адаби обёри шукуфтагӣ
چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی
Задааст соғррнги вбў ба димоғи ғунчаи баҳори мо
زده است ساغر رنگ و بو به دماغ غنچه بهار ما