Чун срўклФтӣ чанд печидаанд бар мо

چون سرو، کلفتی چند پیچیده‌اند بر ما

Бор дигар надорем дил чидаанд бар мо

بار دگر نداریم، دل چیده‌اند بر ما

Брик нафас нишоед таклифи сад фиғони баст

بر یک نفس نشاید تکلیف صد فغان بست

Неҳои ин Нитсаатон нолидаанд бар мо

نی‌های این نیستان نالیده‌اند بر ما

Чун гавҳар аз чаҳ ҷуръати зини вартаи срброрим

چون گوهر از چه جرأت زین ورطه سر برآریم؟

Амвоҷ остинҳо молидааанд бар мо

امواج آستین‌ها مالیده‌اند بر ما

Дар арсаи гоҳи ибрат чун ранг имтиҳонем

در عرصه‌گاهِ عبرت، چون رنگِ امتحانیم

Ҳарҷост даст ва теғӣ ёзидаанд бар мо

هرجاست دست و تیغی، یازیده‌اند بر ما

эй дона чанд нолӣ аз Осиёи гардун

ای دانه! چند نالی از آسیای گردون؟

Моро таҳи замини ҳам сояидаанд бар мо

ما را ته زمین هم ساییده‌اند بر ما

Инсони нишон таънаст даркоргоҳи ибром

انسان نشانِ طعن است در کارگاهِ ابرام

Олам сришмӣ кард часбидаанд бар мо

عالم سریشمی کرد، چسبیده‌اند بر ما

Ҷоҳ аз шикасти чинӣ бар фақр ғолиб афтод

جاه از شکستِ چینی بر فقر غالب افتاد

Ёрони зи сояи мӯ чрбидаҳанд бар мо

یاران ز سایهٔ مو، چربیده‌اند بر ما

Тоҷбҳаҳи нақши понисти заҳмати зи моҷдонист

تا جبهه نقشِ پا نیست، زحمت ز ما جدا نیست

Охири чўгрдни шамъи сар дидаанд бар мо

آخر چو گردنِ شمع، سر دیده‌اند بر ما

Субҳ ҷунун баҳорем расвоӣ эътиборем

صبحِ جنون‌بهاریم، رسوای اعتباریم

Чоки қабои имкон пӯшидаанд бар мо

چاک قبای امکان پوشیده‌اند بر ما

Навмидӣ аз ду олами афсунгари тасаллии сет

نومیدی از دو عالم، افسونگرِ تسلی‌ست

Равғани з судан даст молидааанд бар мо

روغن ز سودنِ دست، مالیده‌اند بر ما

Ойӣна яқинем аммо ба малики авҳом

آیینهٔ یقینیم، اما به مُلکِ اوهام

Гирди ҳазор тимсол пошидаанд бар мо

گَردِ هزار تمثال، پاشیده‌اند بر ما

Дар хирқаи гадоёни ҷуз шарм нест чизе

در خرقهٔ گدایان جز شرم نیست چیزی

Баҳр чаҳ ин сегӣ чанд ғридаҳанд бар мо

بهر چه این سگی‌چند غریده‌اند بر ما؟

Бедил чаҳ сҳркории сет кин зоҳидии худбин

بیدل چه سِحرکاری‌ست کاین زاهدان خودبین

Ойӣна дар муқобил хандидаанд бар мо

آیینه در مقابل، خندیده‌اند بر ما؟