Бас ки чун сояам аз рӯзи азали тираи рақам

بس که چون سایه‌ام از روز ازل تیره رقم

Хати пешонии ман гум шуда дар нақши қадам

خط پیشانی من گم شده در نقش قدم

Ишқ ҳар сӯ кашадам чораи ҳамон таслим аст

عشق هر سو کشدم چاره همان تسلیم است

Ғайри хуршеди пар ва бол надорад шабнам

غیر خورشید پر و بال ندارد شبنم

Қатъ худ кардаам аз хайру шарм ҳеҷ мапурс

قطع خود کرده‌ام از خیر و شرم هیچ مپرس

Хат кашад бар амали худ чу шавад дасти қалам

خط کشد بر عمل خود چو شود دست قلم

Роҳат аз олами асбоб тағофул дорад

راحت از عالم اسباب تغافل دارد

Мижа бе духтан чашм наёяд бар ҳам

مژه بی‌ دوختن چشم نیاید بر هم

Файзи эсор агар арзи таматтуъи надиҳад

فیض ایثار اگر عرض تمتع ندهد

Мори азгнҷ чаҳандӯдау моҳии зи дирам

مار ازگنج چه اندوده و ماهی ز درم

Набарди чашми тамаъи сирӣ аз асбоби ҷаҳон

نبرد چشم طمع سیری از اسباب جهان

Ришта мавҷ надузад лаби гирдоб ба ҳам

رشتهٔ موج ندوزد لب‌ گرداب به هم

Толиби суҳбати маънии назарон бояд буд

طالب صحبت معنی نظران باید بود

Хок дар саҳни биҳиштӣ ки надорад одам

خاک در صحن بهشتی که ندارد آدم

Ишқ ҳар ҷо фиканд моидаҳи ҳасани адаб

عشق هر جا فکند مایدهٔ حسن ادب

Ҳам ба поят ки ба поят натавон хӯрд қисм

هم به پایت‌ که به پایت نتوان خورد قسم

Аҷзи тоқат чиқадр серума ибрат дорад

عجز طاقت چقدر سرمهٔ عبرت دارد

Бскаҳ хам шуд қад мо монад назари маҳви қадам

بسکه خم شد قد ما ماند نظر محو قدم

Мӯии жулидаи ҳамон афсари девонаи мост

موی ژولیده همان افسر دیوانهٔ ماست

Илми шуъла ба ҷуз дӯд надорад парчам

علم شعله به جز دود ندارد پرچم

Аҷзи ҳам кош намекард гул аз ҷуръати мо

عجز هم‌ کاش نمی‌کرد گل از جرأت ما

Теғи мо тӯҳмат хӯн мекашад аз резиши дам

تیغ ما تهمت خون می‌کشد از ریزش دم

Бе фанои чораи ташвиши нафас мумкин нест

بی فنا چارهٔ تشویش نفس ممکن نیست

Пунба гардад магари ин ришта ки гардад муҳкам

پنبه‌ گردد مگر این رشته‌ که‌ گردد محکم

Ба чаҳ умед кунам хоҳиши васлаши бедил

به چه امید کنم خواهش وصلش بیدل

Ман ки оғӯши видоъи худам аз қомати хам

من ‌که آغوش وداع خودم از قامت خم