Азктоби орзӯи бобӣ дигар нагушӯда ам

ازکتاب آرزو بابی دگر نگشوده‌ام

Ҳамчуи оҳи бедилони сатрӣ ба хӯн олӯда ам

همچو آه بیدلان سطری به خون آلوده‌ام

Мавҷро қурби муҳӣт аз фаҳми маънӣ давр дошт

موج را قرب محیط از فهم معنی دور داشت

Қадрдони худ неам аз бскаҳ бо худ бӯда ам

قدردان خود نی‌ام از بسکه با خود بوده‌ام

Бе димоғии нашъаи изҳорам аммо баста анд

بی‌دماغی نشئهٔ اظهارم اما بسته‌اند

Як ҷаҳони тимсол бар ойӣна нанамуда ам

یک جهان تمثال بر آیینهٔ ننموده‌ام

Гар чароғи фитрати ман партав ороӣ кунад

گر چراغ فطرت من پرتو آرایی‌ کند

намешавад равшани саводи офтоб аз дӯда ам

می‌شود روشن سواد آفتاب از دوده‌ام

Додаам аз дасти домони гулӣ каз ҳасраташ

داده‌ام از دست دامان گلی کز حسرتش

Ранг гардӣда сет ҳар гуҳи даст бар ҳам суда ам

رنگ‌ گردیده‌‌ست هر گه دست بر هم سوده‌ام

Дар адами ҳам шуғл ҳастӣ хок ман оворагеаст

در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست

То куҷо манзил кунад гирди ҳаво фарсӯда ам

تا کجا منزل‌ کند گرد هوا فرسوده‌ام

Бар чаҳ умедаст ёрб ӣнқадар ҷон канданам

بر چه امید است یارب اینقدر جان‌ کندنم

Ман ки хиҷлати муздтар аз кор нофармӯда ам

من که خجلت مزدتر از کار نافرموده‌ام

Не ба дунё нисбатӣ дорам на бо ъқбои раҳе

نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی

Ноумедӣ дар бағал чун кӯшиш беҳуда ам

ناامیدی در بغل چون کوشش بیهوده‌ام

ӣнқадар ёрб пари товуси болинам ки кард

اینقدر یارب پر طاووس بالینم‌ که کرد

Бастаам сад чашм аммо як мижа нағунуда ам

بسته‌ام صد چشم اما یک مژه نغنوده‌ام

Дастгоҳи нақд ҳар чиз аз вуфӯр ҷинс ӯст

دستگاه نقد هر چیز از وفور جنس اوست

Хок бар саркарда бошамгар ба хеш афзӯда ам

خاک بر سرکرده باشم‌ گر به خویش افزوده‌ام

Бедил аз хокистари ман шуъла ҷавлонӣ махоҳ

بیدل از خاکستر من شعله جولانی مخواه

Ахгарӣ дар домани фарсӯдагӣ осӯда ам

اخگری در دامن فرسودگی آسوده‌ام