Дар ҷунунгар нгслди паймони фармон нола ам

در جنون گر نگسلد پیمان فرمان ناله‌ام

Баъди азин , ин на фалак гӯйасту чавгон нола ам

بعد ازین‌، این نُه فلک گوی است و چوگان ناله‌ام

Ҳар нигаҳи мадӣ ба хӯни печида сад орзӯаст

هر نگه مدّی به خون پیچیدهٔ صد آرزوست

Ҳуши кӯ то башнавад аз чашми ҳайрон нола ам

هوش کو تا بشنود از چشم حیران ناله‌ام

Мастии ҳасану ҷунуни ишқ аз ҷом ман аст

مستیِ حسن و جنونِ عشق از جامِ من است

Дар гулистони рангам ва дар андалебон нола ам

در گلستان رنگم و در عندلیبان ناله‌ام

Бас ки хӯни орзӯ дар пардаи дили рехтам

بس‌که خون آرزو در پردهٔ دل ریختم

Гарчи захмӣ буд ҳар ҷои шднмоён нола ам

گرچه زخمی بود هر جا شد نمایان ناله‌ام

Умрҳо шуд дар савод биксӣ дорам ватан

عمرها شد در سواد بیکسی دارم وطن

Оҳ агар набӯд чароғи ин шабистон нола ам

آه اگر نبود چراغ این شبستان ناله‌ام

Созу барги офияти якборам аз худ рафтан аст

ساز و برگِ عافیت یکبارم از خود رفتن است

Чун нафас гар мешавад корам ба сомон , нола ам

چون نفس‌ گر می‌شود کارم به سامان، ناله‌ام

Ҳеҷ ҷо аз узви имкони қобил таъсир нест

هیچ جا از عضو امکان قابل تأثیر نیست

Рӯзгорӣ шуд ки мегардад парешон нола ам

روزگاری شد که می‌گردد پریشان ناله‌ام

Пӯст аз тан рафту мағз аз устихон , аммо ҳануз

پوست از تن رفت و مغز از استخوان‌، اما هنوز

Бар намедорад чу неи даст аз гиребон нола ам

برنمی‌دارد چو نی دست از گریبان ناله‌ام

Гирди ман аз олами парвози анқои ҳам гузашт

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت

То куҷо хоҳад расонади ин хонаи вайрон нола ам

تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله‌ام

Гар ба домони адаб Фрсўд поем бок нест

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

Гоҳ гоҳе мекашад то кӯии ҷонон нола ам

گاه گاهی می‌کشد تا کوی جانان ناله‌ام

Муждае осӯдагӣ каз як тапидан чун сапанд

مژده‌ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند

Ман шудам хокистару печиди домон нола ам

من شدم خاکستر و پیچید دامان ناله‌ام

Бедил аз аҷзами забони дарди дили фаҳмидании сет

بیدل از عجزم زبان درد دل فهمیدنی‌ست

Бетакаллуф чун нигоҳи нотавонон нола ам

بی‌تکلف چون نگاه ناتوانان ناله‌ام