Ҷавлони ҷунуни охир бар аҷзи расои бастам

جولان جنون آخر بر عجز رسا بستم

Чун реги равони имрӯз бар обилаи пои бастам

چون ریگ روان امروز بر آبله پا بستم

Ҳар каси зи гули ин боғи ойин дигар май баст

هر کس ز گل این باغ آیین دگر می‌بست

Ман даст ба ҳам судами рангии зи ҳинои бастам

من دست به هم سودم رنگی ز حنا بستم

Бо кулуфти дил бояд то марг ба сари бурдан

با کلفت دل باید تا مرگ به سر بردن

Дар роҳи нафас ёрб ойӣна чаро бастам

در راه نفس یارب آیینه چرا بستم

Дар кеши ҳаё нангаст аз ғайри мадад ҷустан

در کیش حیا ننگ است از غیر مدد جستن

Бархестам аз ғайратгар каф ба Асои бастам

برخاستم از غیرت ‌گر کف به عصا بستم

Ин анҷуман аз шухии сад ранг иборат дошт

این انجمن از شوخی صد رنگ عبارت داشت

Чашм аз ҳамаи пӯшедами мазмуни ҳаёи бастам

چشم از همه پوشیدم مضمون حیا بستم

Шабнам ба саҳари пайваст аз хиҷлат пастӣ раст

شبنم به سحر پیوست از خجلت پستی رست

Он дил ки ҳавоӣ буд бозаш ба ҳавои бастам

آن دل‌ که هوایی بود بازش به هوا بستم

Бахт сияҳӣ дорам каз сояи иқболаш

بخت سیهی دارم کز سایهٔ اقبالش

Ҳар чиз сиёҳӣ кард бар боли ҳумои бастам

هر چیز سیاهی‌ کرد بر بال هما بستم

Чун сбҳаҳи зи зуннорами имкон раҳоӣ нест

چون سبحه ز زنارم امکان رهایی نیست

Ёрб ман саргардони худро ба куҷои бастам

یارب من سرگردان خود را به‌ کجا بستم

Ҳангомаи ваҳмӣ чанд аз содагӣам гул кард

هنگامهٔ وهمی چند از سادگی‌ام‌ گل‌ کرد

Тимсол ба ёд омад тӯҳмат ба сафои бастам

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

Мақсӯди з асбобам бардоштан дил буд

مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود

Аз бас ки гаронӣ дошт бар дасти дуои бастам

از بس که‌ گرانی داشت بر دست دعا بستم

Бар дил чу гуҳар хондам афсонаи озодӣ

بر دل چو گهر خواندم افسانهٔ آزادی

Ин уқда ба сад афсун аз риштаи ҷудои бастам

این عقده به صد افسون از رشته جدا بستم

Бедил чиқадр саҳараст каз ҳастӣ бе ҳосил

بیدل چقدر سحر است ‌کز هستی بی‌حاصل

Бар хоки нафаси чидам бар серумаи сдобстм

بر خاک نفس چیدم بر سرمه صدابستم