Кӯи ҷаҳд ки чун буии гул аз ҳуши худ уфтам

کو جهد که چون بوی‌ گل از هوش خود افتم

Яъне ду се гоми онсӯии оғӯши худ уфтам

یعنی دو سه‌ گام آنسوی آغوش خود افتم

Дар сӯхтанами шамъи сифати арзи нёзист

در سوختنم شمع صفت عرض نیازیست

Мпсндкаҳ дар оташи хомӯши худ уфтам

مپسندکه در آتش خاموش خود افتم

Дар хоки раҳ афтодаам аммо чаҳ хаёласт

در خاک ره افتاده‌ام اما چه خیالست

Каз ёди шаби ваъдаи фаромӯши худ уфтам

کز یاد شب وعده فراموش خود افتم

Баҳри дгарон чанд кунам ваъзи тарозӣ

بهر دگران چند کنم وعظ طرازی

эй кош шавам ҳарфӣ ва дар гӯши худ уфтам

ای‌ کاش شوم حرفی‌ و در گوش خود افتم

Кӯи лағзиши пое ки ба номӯси вафоят

کو لغزش پایی‌ که به ناموس وفایت

Бори ду ҷаҳони гирам ва бар дӯши худ уфтам

بار دو جهان‌ گیرم و بر دوش خود افتم

Умрӣаст ки дарё ба канораст ҳубобам

عمریست‌ که دریا به‌کنار است حبابم

Он ба ки дар андешаи оғӯши худ уфтам

آن به‌ که در اندیشهٔ آغوش خود افتم

Шӯри талабами монеъ таҳқиқ висоласт

شور طلبم مانع تحقیق وصالست

Хмхонаҳи розам агар аз ҷӯши худ уфтам

خمخانهٔ رازم اگر از جوش خود افتم

эй бахти сияҳи рӯз чаро соя накардӣ

ای بخت سیه‌روز چرا سایه نکردی

То дар қадами сарви қбопўши худ уфтам

تا در قدم سرو قباپوش خود افتم

Бедили ҳамаи тани бори худам чун нафаси субҳ

بیدل همه تن بار خودم چون نفس صبح

Бар дӯш ки уфтам агар аз дӯши худ уфтам

بر دوش که افتم اگر از دوش خود افتم