Кӣ дар қафасу доми ҳавоу ҳаваси уфтам
کی در قفس و دام هوا و هوس افتم
Он шуъла неам ман ки ба ҳар хору хаси уфтам
آن شعله نیام من که به هر خار و خس افتم
Дар қатра ам андоз муҳӣтаст пари афшон
در قطرهام انداز محیطست پر افشان
Ҳайфаст каз афсуни гуҳар дар қафаси уфтам
حیف است کز افسون گهر در قفس افتم
Аз бенафасӣ кам нашавад рабти хурӯшам
از بی نفسی کم نشود ربط خروشم
Дар қофилаи ҳайрат агар чун ҷараси уфтам
در قافلهٔ حیرت اگر چون جرس افتم
Биқдр неамгар ба чамансозӣ таслим
بیقدر نیام گر به چمن سازی تسلیم
Дар хок ба ранги самари пеши раси уфтам
در خاک به رنگ ثمر پیش رس افتم
Расвои ошиқ ба раҳи ёр биҳиштӣ аст
رسوایی عاشق به ره یار بهشتی است
эй коши дарин кӯча ба чанги асаси уфтам
ای کاش درین کوچه به چنگ عسس افتم
Андешаи тағйири вафои ҳуш гудоз аст
اندیشهٔ تغییر وفا هوش گداز است
Тарсам ки равад ишқ ва ба доми ҳаваси уфтам
ترسم که رود عشق و به دام هوس افتم
Чун шона ба ин саъии нигуни дрхми зулфат
چون شانه به این سعی نگون درخم زلفت
Чандон ки қадами пеши нуҳуми бози пас уфтам
چندان که قدم پیش نهم باز پس افتم
Аз бас ки ду то гаштаам аз бори заъифӣ
از بس که دو تا گشتهام از بار ضعیفی
Халхоли шуморад чу ба пои магаси уфтам
خلخال شمارد چو به پای مگس افتم
Фарёди нафаси сӯхтагон аҷз нигоҳӣаст
فریاد نفس سوختگان عجز نگاهیست
эй вой ки давр аз ту ба як нолаи раси уфтам
ای وای که دور از تو به یک نالهرس افتم
Чун субҳ агар дами занам аз ҷуръат ҳастӣ
چون صبح اگر دم زنم از جرات هستی
Аз шарм шавам об ва ба фикри нафаси уфтам
از شرم شوم آب و به فکر نفس افتم
Сар то қадамам нест ба ҷузи қатраи ашкӣ
سر تا قدمم نیست به جز قطرهٔ اشکی
Олам ҳама ёраст ба пой чаҳ каси уфтам
عالم همه یارست به پای چه کس افتم
Товуси зи нақши пари худ дом ба дӯш аст
طاووس ز نقش پر خود دام به دوش است
Бедил чаҳ аҷабгар зи ҳунар дар қафаси уфтам
بیدل چه عجب گر ز هنر در قفس افتم