То буии гул ба ранг надузад либоси мо
تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما
Урёни гузашти зини чамани умеди вёси мо
عریان گذشت زین چمن امید و یأس ما
Дил дошт дастгоҳи ду олам вале чаҳ суд
دل داشت دستگاه دو عالم، ولی چه سود؟
Бо мо насохт оинаи хушиноси мо
با ما نساخت آینهٔ خودشناس ما
Хокӣу соя эй ҳамаи ҷо фарш карда ем
خاکی و سایهای همهجا فرش کردهایم
Дар хонае ки нест ҳамин баси пилос мо
در خانهای که نیست، همین بس پلاس ما
Ойӣна сароб хаёлем чора нест
آیینهٔ سراب خیالیم، چاره نیست
Чсзӣ намӯдаанд ба чашми қиёси мо
چیزی نمودهاند به چشم قیاس ما
Ёрон ғаниматем ба ҳам зини ду дами вқоқ
یاران غنیمتیم بههم زین دو دم وفاق
Мо шахс фурсатем бидоранд поси мо
ما شخص فرصتیم، بدارند پاس ما
Паҳлу задани зи пунбаи бротш қиёмат аст
پهلو زدن ز پنبه بر آتش، قیامت است
Ҳрхшки мғзнисти ҳарифи мсоси мо
هر خشکمغز نیست حریف مساس ما
Ғайрати нишони паланг савод таҷаррудем
غیرت نشان پلنگ سواد تجردیم
Дили ҳам рамидааст зи мо аз ҳароси мо
دل هم رمیده است ز ما از هراس ما
Таклиф бе нишонеи ишқ аз ҳавас ҷудост
تکلیف بینشانی عشق از هوس جداست
Ёрб қабул кас нашавад илтимоси мо
یارب قبول کس نشود التماس ما
Аз шшҷҳти таронаи анқои шунидании сет
از ششجهت ترانهٔ عنقا شنیدنیست
Каз бому манзар дигар афтод тоси мо
کز بام و منظر دگر افتاد طاس ما
Аз шабнами саҳари сабақи шарм барда ем
از شبنم سحر سبق شرم بردهایم
Ҳастӣ арақ шуд аз нафаси носипоси мо
هستی عرق شد از نفس ناسپاس ما
Ойӣна дилем кудурати насиби мост
آیینهٔ دلیم، کدورت نصیب ماست
Каз тоби фурсат нафасаст иқтибоси мо
کز تاب فرصت نفس است اقتباس ما
Мардем вхоки мо ба ҳавогард ме кунад
مردیم و خاک ما به هوا گرد میکند
Берабте ки дошт нарафт аз ҳавоси мо
بیربطیی که داشت، نرفت از حواس ما
Ҷузи зери по чу обила хиштӣ начед ҳ ем
جز زیر پا چو آبله خشتی نچیدهایم
Дигркдоми қаср ва чаҳ тоқу асоси мо
دیگر کدام قصر و چه طاق و اساس ما؟
Холи зиёд фарз кун ва нарад ваҳми боз
خال زیاد فرض کن و نرد وهم باز
Бар ҳеҷ таҳта Эй нафитода сети тоси мо
بر هیچ تختهای نفتادهست تاس ما
Сад сол рафт то ба қади хам расида ем
صد سال رفت تا به قد خم رسیدهایم
Бедил чаҳ хӯша ҳокаҳ нашуд назри доси мо
بیدل! چه خوشهها که نشد نذر داس ما