Кӯи шӯри димоғӣ ки ба савдои ту уфтам

کو شور دماغی ‌که به سودای تو افتم

Гардӣ кунам эҷод ва ба саҳрои ту уфтам

گردی کنم ایجاد و به صحرای تو افتم

Умрии сети дарин боғи пари афшони умедам

عمری‌ست درین باغ پر افشان امیدم

Шояд чу нигаҳ бар гули раънои ту уфтам

شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم

Он зулфи парешони ҳамаи ҷо фитна фиканда сет

آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده‌ست

Ҳар дом ки байнам ба таманнои ту уфтам

هر دام که بینم به تمنای تو افتم

Чун сояи зи сар то қадамами завқи суҷудии сет

چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودی ست

Бигзор ки дар пои саропои ту уфтам

بگذار که در پای سراپای تو افتم

Мапаснд ки имрӯзи ман гумшудаи фурсат

مپسند که امروز من گمشده فرصت

Дар кашмакаши ваъдаи фардои ту уфтам

در کشمکش وعدهٔ فردای تو افتم

Хуршеди гиребон хаёлот надорад

خورشید گریبان خیالات ندارد

Кӯи лафз ки дар фикри муаммои ту уфтам

کو لفظ‌ که در فکر معمای تو افتم

Пурвои хами абрӯии ноз фалакам нест

پروای خم ابروی ناز فلکم نیست

Ҳайҳотгар аз тоқи дили орои ту уфтам

هیهات‌ گر از طاق دل‌آرای تو افتم

Чун сайли дарин дашт ва дирам нест тасаллӣ

چون سیل درین دشت و درم نیست تسلی

ё раби рӯм аз хеш ба дрбоби ту уфтам

یا رب روم از خویش به درباب تو افتم

Бедил ба раҳи ишқи талошат хаҷалам кард

بیدل به ره عشق تلاشت خجلم کرد

Пеши ои қадамӣ чанд ки дар пои ту уфтам

پیش‌آ قدمی چند که در پای تو افتم