Шаб аз рӯяти суханҳоеи баҳор андӯда ме гуфтам

شب از رویت سخنهایی بهار اندوده می‌گفتم

Згисў ҳарки мепурсед машк суда ме гуфтам

زگیسو هرکه می‌پرسید مشک سوده می‌گفتم

Вафо дар ҳеҷ сӯрат нест нанг олуд кмзрФӣ

وفا در هیچ صورت نیست ننگ آلود کمظرفی

зи худ чун сифр агар май костам афзӯда ме гуфтам

ز خود چون صفر اگر می‌کاستم افزوده می‌گفتم

Хароботи ҳузурами гардиши чашм ки буд имшаб

خرابات حضورم‌ گردش چشم که بود امشب

Ки ман аз ҳар чаҳ мегуфтам қадаҳ паймӯда ме гуфтам

که من از هر چه می‌گفتم قدح پیموده می‌گفتم

Гузашт аз осмон чун субҳи гирди ваҳшатам аммо

گذشت از آسمان چون صبح گرد وحشتم اما

Ҳануз афсонаи боли қафас фарсӯда ме гуфтам

هنوز افسانهٔ بال قفس فرسوده می‌گفتم

Надомат ҳам набӯд аз чораи корони сиҳкорӣ

ندامت هم نبود از چاره‌کاران سیهکاری

Абас бо ашки дарди доман олӯда ме гуфтам

عبث با اشک درد دامن آلوده می‌گفتم

Ҷунун кард вгрибонҳо дарид аз банди банди ман

جنون‌کرد وگریبانها درید از بند بند من

Ду рӯзӣ беш азин ҳарфӣ ки лаб нагушӯда ме гуфтам

دو روزی بیش ازین حرفی‌که لب نگشوده می‌گفتم

зи ғайрати фурсати завқи талаб доман кашид аз ман

ز غیرت فرصت ذوق طلب دامن‌کشید از من

Ба ҷурми он ки ҳарфи дасти барҳам суда ме гуфтам

به جرم آن‌که حرف دست برهم سوده می‌گفتم

Навоҳои сапанди ман абаси доғ тапидан шуд

نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد

Ба ҳайратгар нафас май сӯхтам осӯда ме гуфтам

به حیرت‌گر نفس می‌سوختم آسوده می‌گفتم

Гуҳ аз ваҳдат нафас ронадам , гуҳи азксрт ҷунун хондам

گه از وحدت نفس راندم‌،‌گه ازکثرت جنون خواندم

Шунидан дошт ҳазёнӣ ки ман нағунуда ме гуфтам

شنیدن داشت هذیانی‌که من نغنوده می‌گفتم

Суханҳо доштам аз дастгоҳи илму фани бедил

سخنها داشتم از دستگاه علم و فن بیدل

Ба хомӯшии яқинами шдкаҳи пар беҳуда ме гуфтам

به خاموشی یقینم شدکه پر بیهوده می‌گفتم