Қиёмат мекунад ҳасрат мапурс аз табъи нои шодам

قیامت می‌کند حسرت مپرس از طبع نا شادم

Ки ман сад дашт маҷнӯн дорам ва сад кӯҳи Фарҳодам

که من صد دشت مجنون دارم و صد کوه فرهادم

Замонӣ дар саводи сояи мижгон таъаммул кун

زمانی در سواد سایهٔ مژگان تأمل کن

Магар аз серума дарёбӣ шикасти ранги фарёдам

مگر از سرمه دریابی شکست رنگ فریادم

Ҳузури нестии афсуни ширкат бар наме дорад

حضور نیستی افسون شرکت بر نمی‌دارد

Ду олам бо фаромӯшӣ бадал кун то кунӣ ёдам

دو عالم با فراموشی بدل‌ کن تا کنی یادم

Гирифтори ду олами рангам аз бирҳмии нозат

گرفتار دو عالم رنگم از بیرحمی نازت

Амири улфат худ кун агар май хоҳии озодам

امیر الفت خود کن اگر می‌خواهی آزادم

Чу Тифли ашки дарсами он қадр кӯшиш наме хоҳад

چو طفل اشک درسم آنقدر کوشش نمی‌خواهد

Ба илм орамидан лағзиши поеи сети устодам

به علم آرمیدن لغزش پایی‌ست استادم

Ба сомони дилами овораи сад дашти битобӣ

به سامان دلم آوارهٔ صد دشت بیتابی

зи манзил ҷодаам давраст ё раб гум шавад зодам

ز منزل جاده‌ام دور است یا رب ‌گم شود زادم

Тароват бардаам аз обу гармӣ аз дили оташ

طراوت برده‌ام از آب و گرمی از دل آتش

Чу ёқӯт аз Фсрдни инфеъоли сулҳи аздодм

چو یاقوت از فسردن انفعال صلح اضدادم

Фалаки мушкили ҳарифи манъ парвозам тавонад шуд

فلک مشکل حریف منع پروازم تواند شد

Чу овози ҷараси гирам қафас созад зи фӯлодам

چو آواز جرس‌ گیرم قفس سازد ز فولادم

Дарин саҳрои ҳайрати дона ва домӣ наме бошад

درین صحرای حیرت دانه و دامی نمی‌باشد

Ҳамон чун булбули тасвир наққошаст сайёдам

همان چون بلبل تصویر نقاش است صیادم

Алоҷи хона занбӯр натавон кард бе оташ

علاج خانهٔ زنبور نتوان ‌کرد بی آتش

Рикоби нолаи гирам то сетанд аз фалак додам

رکاب ناله گیرم تا ستاند از فلک دادم

Нафасро дом улфат хонд ҳам чун субҳу зини ғофил

نفس را دام الفت خواند‌ه ام چون صبح و زین غافل

Ки берун май баради зини хокдони охири ҳамин бодам

که بیرون می‌برد زین خاکدان آخر همین بادم

Ғубор ҷон кунӣ бар боли ваҳшат бастаам бедил

غبار جان کنی بر بال وحشت بسته‌ام بیدل

Садои бесутунами қосиди мактуби Фарҳодам

صدای بیستونم قاصد مکتوب فرهادم