Ту мерафтӣ ва ман сози қиёмат боз ме кардам

تو می‌رفتی و من شور قیامت ساز می‌کردم

Шикасти ранг то пар мефишонд овоз ме кардам

شکست رنگ تا پر می‌فشاند آواز می‌کردم

Агар номӯси улфат ҳо намешуд монеъи ҷуръат

اگر ناموس الفت‌ها نمی‌شد مانع جرأت

Чу шухии ошён дар дида ғаммоз ме кардам

چو شوخی آشیان در دیدهٔ غماز می‌کردم

Ҳаёи раъноеи товус аз вазъам наме хоҳад

حیا رعنایی طاووس از وضعم نمی‌خواهد

Вагарна бо ду олами ранги як парвоз ме кардам

وگرنه با دو عالم رنگ یک پرواز می‌کردم

Хаҷал чун субҳ аз хокистари биҳосли хешам

خجل چون صبح از خاکستر بیحاصل خویشم

Нашуд ойӣнаеро як нафас пардоз ме кардам

نشد آیینه‌ای را یک نفس پرداز می‌کردم

Асои мушти хок ман нашуд ҷавлони оҳӯе

عصای مشت خاک من نشد جولان آهویی

Ки ҳамчун серума дар чашми ду олам ноз ме кардам

که همچون سرمه در چشم دو عالم ناز می‌کردم

Дарин маҳфил намеёбад сапанди бенавои ман

درین محفل نمی‌یابد سپند بینوای من

Гиребонӣ ки чок аз шуъла овоз ме кардам

گریبانی‌که چاک از شعلهٔ آواز می‌کردم

Вафои манъи тамизи шодӣ ва ғам мекунад варна

وفا منع تمیز شادی و غم می‌کند ورنه

Навоҳо интихоб аз толеъ носоз ме кардам

نواها انتخاب از طالع ناساز می‌کردم

Аннани нола май будӣ агар дар забти тамкинам

عنان ناله می‌بودی اگر در ضبط تمکینم

Чу хомӯшии ватан дар пардаҳои роз ме кардам

چو خاموشی وطن در پرده‌های راز می‌کردم

Ба хомии сӯхт чун барқами хаёли зиндагӣ пухтан

به خامی سوخت چون برقم خیال زندگی پختن

Ба ин навмидии анҷомӣ дигар оғоз ме кардам

به این نومیدی انجامی دگر آغاز می‌کردم

Гар аз дастами кушоди кори дигар барнаме ояд

گر از دستم گشاد کار دیگر برنمی‌آید

Ба ҳол хеш мебоист чашмӣ боз ме кардам

به حال خویش می‌بایست چشمی باز می‌کردم

Агар бедили баҷое май расидам аз пари афшонӣ

اگر بیدل بجایی می‌رسیدم از پر افشانی

Ба оҳанги зи худ рафтан ҳазор андоз ме кардам

به آهنگ ز خود رفتن هزار انداز می‌کردم