Хушо завқӣ ки аз дили уқдаегар боз ме кардам

خوشا ذوقی‌ که از دل عقده‌ای‌ گر باز می‌کردم

Ҳамон чун донаи баҳри хеши домӣ соз ме кардам

همان چون دانه بهر خویش دامی ساز می‌کردم

Ба саҳройӣ ки дили маҳмили каши шавқи ту буд онҷо

به صحرایی ‌که دل محمل‌کش شوق تو بود آنجا

Ғуборигар зи ҷо май ҷусти ман парвоз ме кардам

غباری‌ گر ز جا می‌جست من پرواز می‌کردم

Ба базми васл , фарёдам набӯд аз ғифлати оҳангӣ

به بزم وصل‌، فریادم نبود از غفلت آهنگی

Баҳори рангҳои рафтаро овоз ме кардам

بهار رنگهای رفته را آواز می‌کردم

Дрбн гулшан надорад ҳечкас бар ҳоли дили раҳмӣ

دربن‌ گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

Вагарнаи ҳамчуи гули сад ҷои гиребон боз ме кардам

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می‌کردم

Халили ҳамтем чун шамъ напасандед расвоӣ

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

Каз оташи гул бурун медодам ва эъҷоз ме кардам

کز آتش‌ گل برون می‌دادم و اعجاز می‌کردم

Дар он маҳфил ки ҳасан аз ҷилва худ дошт истиғно

در آن محفل ‌که حسن از جلوهٔ خود داشت استغنا

Ман беҳуш бар ойӣнаи дорӣ ноз ме кардам

من بی‌هوش بر آیینه داری ناز می‌کردم

Саҳари шӯри ману бори шикасти ранг май бандад

سحر شور من و بار شکست رنگ می‌بندد

Нафасро коши ман ҳам риштаи ин соз ме кардам

نفس را کاش من هم رشتهٔ این ساز می‌کردم

Ҷунун бар сафҳаи биҳослми оташ назд варна

جنون بر صفحهٔ بیحاصلم آتش نزد ورنه

Ҷаҳониро ба як чашмаки шарар глбоз ме кардам

جهانی را به یک چشمک شرر گلباز می‌کردم

Надорам тоби ширкат варна ман ҳам збни чамани бедил

ندارم تاب شرکت ورنه من هم زبن چمن بیدل

Қафас бар дӯш монанди саҳар парвоз ме кардам

قفس بر دوش مانند سحر پرواز می‌کردم