Дамӣ чун шамъгар ҷайби тағофул чок ме кардам

دمی چون شمع‌ گر جیب تغافل چاک می‌کردم

Ба мижгони збни шабистонҳо сиёҳӣ пок ме кардам

به مژگان زبن شبستانها سیاهی پاک می‌کردم

Ба ин гирди чамани чизе ки дорад изтироби ман

به این ‌گرد چمن چیزی ‌که دارد اضطراب من

Гар аз по менишастам олимиро хок ме кардам

گر از پا می‌نشستم عالمی را خاک می‌کردم

Қазо гар мегирифт аз ман ғубори қдрдониҳо

قضا گر می‌گرفت از من غبار قدردانیها

Фалакҳоро замини сояҳои ток ме кардам

فلکها را زمین سایه‌های تاک می‌کردم

Ба ҷусту ҷӯ агар ҳосил шудӣ иқболи пои бӯсаш

به جست ‌و جو اگر حاصل شدی اقبال پا بوسش

Сари афтодаро пеш аз қадам чолок ме кардам

سر افتاده را پیش از قدم چالاک می‌کردم

Ба ёди лаъл ӯгар мекашидам аз ҷигари оҳӣ

به یاد لعل اوگر می‌کشیدم از جگر آهی

Раги ёқӯтро боли хас ва хошок ме кардам

رگ یاقوت را بال خس و خاشاک می‌کردم

Гузашти он маҳмили фурсат ки дар базми тамошояш

گذشت آن محمل فرصت که در بزم تماشایش

Ба ҳар дидан чу мижгони сад гиребон чок ме кардам

به هر دیدن چو مژگان صد گریبان چاک می‌کردم

Ба парвози он қадар моил нашуд анқои ранги ман

به پرواز آن قدر مایل نشد عنقای رنگ من

Ки шоҳини кабӯтари хона афлок ме кардам

که شاهین کبوتر خانهٔ افلاک می‌کردم

Ба сайди дашти имкони ҳамтем розӣ нашуд варна

به صید دشت امکان همتم راضی نشد ورنه

Фалаки ҳам ҳалқаи ворӣ буд агар фитрок ме кардам

فلک هم حلقه‌واری بود اگر فتراک می‌کردم

Ба ин вазъӣ ки май резами арақ дар дашт ва дар бедил

به این وضعی که می‌ریزم عرق در دشت و در بیدل

Ғубори худсарии коши андакӣ намнок ме кардам

غبار خودسری کاش اندکی نمناک می‌کردم