Рафтам аз хеш ва ба базми ҷилвааш лангар задам

رفتم از خویش و به بزم جلوه‌اش لنگر زدم

Шишаи рангии шикастам бо парӣ соғар задам

شیشهٔ رنگی شکستم با پری ساغر زدم

Софии дил бениёзам дорад аз арзи камол

صافی دل بی‌نیازم دارد از عرض کمال

Ҳайратии гаштами раҳи сад оина ҷавҳар задам

حیرتی ‌گشتم ره صد آینه جوهر زدم

Хушки табъони ғӯтаҳо дар мағзи дониш хӯрда анд

خشک ‌طبعان غوطه‌ها در مغز دانش خورده‌اند

Бскаҳ бар авроқи маънии оби назм тар задам

بسکه بر اوراق معنی آب نظم تر زدم

То набинад тарзи раъноеи хироми қоматат

تا نبیند طرز رعنایی خرام قامتت

Аз пари қамарӣ ба чашми сарв хокистар задам

از پر قمری به چشم سرو خاکستر زدم

Ҳаргиз аз дили шикваи доғи ҷафояти сар назд

هرگز از دل شکوهٔ داغ جفایت سر نزد

Бесадо буд ин ду соғар то ба якдигар задам

بی‌صدا بود این دو ساغر تا به یکدیگر زدم

Олимиро бар бисоти хок буд иқрори аҷз

عالمی را بر بساط خاک بود اقرار عجز

Ман ҳам аз нақши ҷабини Меҳрӣ бар ин маҳзар задам

من هم از نقش جبین مهری بر این محضر زدم

Шабнами ашкии фурӯи бардаи сети сар то пои ман

شبنم اشکی فرو برده‌ست سر تا پای من

Аз заъифии ғӯта дар як қатра чун гавҳар задам

از ضعیفی غوطه در یک قطره چون‌ گوهر زدم

Бе ту икдми сарфаи роҳати набардам чун сапанд

بی‌تو یکدم صرفهٔ راحت نبردم چون سپند

Бар сар оташ нишастам нола кардам пар задам

بر سر آتش نشستم ناله ‌کردم پر زدم

Чун саҳар ҳар чанд шавқами сӯхт аз кам фурсатӣ

چون سحر هر چند شوقم سوخت از کم‌فرصتی

ӣнқадарҳо шуд ки аз шухии нафас камтар задам

اینقدرها شد که از شوخی نفس‌ کمتر زدم

Айши асбоби чароғоне тасаввур карда буд

عیش اسباب چراغانی تصور کرده بود

Мушти хошокӣ фароҳам кардам ва озар задам

مشت خاشاکی فراهم‌ کردم و آذر زدم

Бихўдии бедил ба хоки афканди аҷзои маро

بیخودی بیدل به خاک افکند اجزای مرا

Бас ки чун гул аз шикасти рангҳо соғар задам

بس که چون ‌گل از شکست رنگ‌ها ساغر زدم