Афтодаи зиндагӣ ба камӣни ҳалоки мо

افتاده زندگی به‌ کمین هلاکِ ما

Чандон ки ворасӣ , ба сари мости хоки мо

چندان‌ که وارسی، به سرِ ماست خاک ما

Завқи гудози дил чиқадр зӯр дошта аст

ذوقِ گدازِ دل چه‌قدَر زور داشته‌ست

Ангурро з реша баровард токи мо

انگور را ز ریشه برآورد تاکِ ما

Барадем то сипеҳри ғубори ҷунун чу субҳ

بردیم تا سپهرْ غبارِ جنون، چو صبح

Бар шамъи ханда хатм шуд аз ҷайби чоки мо

بر شمع خنده ختم شد از جیب چاک ما

Тобу таб қиёмат ҳастӣ кашида ем

تاب‌ و تب قیامت هستی کشیده‌ایم

Аз марг нест он ҳамаи ташвишу боки мо

از مرگ نیست آن‌همه تشویش و باک ما

Кҳсорро зи нолаи мо бод май барад

کُهسار را ز نالهٔ ما باد می‌برد

Касро ба дард ишқ мабод иштироки мо

کس را به دردِ عشق مباد اشتراک ما

Қаннод нест моидаи орои базми ишқ

قناد نیست مائده‌آرای بزم عشق

Лиззат гумон мабар ки зумухтаст зоки мо

لذت گمان مبر که زمخت است زاک ما

Пасту баланди шухии назора ҳеҷ нест

پست و بلند شوخیِ نظّاره هیچ نیست

Мижгон басаст сар ба смк то смоки мо

مژگان بس است سر به‌ سَمَک تا سِماک ما

Охир ба фикри хеш фурӯрафтанасту бас

آخر به‌ فکر خویش‌ فرورفتن است و بس

Чун шамъ кандааст гиребон , муғоки мо

چون شمع‌ کنده است‌ گریبان، مغاکِ ما

Сайқал мазан бар оинаи арзи инфеъол

صیقل مزن بر آینهٔ عرض انفعال

эй ҷаҳд хушк кун арақи шрмноки мо

ای جهد! خشک‌ کن عرقِ شرمناکِ ما

Бедили зи дарди ишқи басӣ хӯн гиристӣ

بیدل! ز درد عشق بسی خون‌ گریستی

Тар кард шарми ашки ту домони поки мо

تَر کرد شرم اشک تو دامانِ پاک ما