Шабӣ каз хаёли тўгл чида будам

شبی کز خیال تو گل چیده بودم

Ҳмоғўши сад ҷилва хобида будам

هم‌آغوش صد جلوه خوابیده بودم

Чаро об гавҳар набошад ғуборам

چرا آب‌ِ گوهر نباشد غبارم

Ба роҳи ту як ашк ғалтида будам

به راه تو یک اشکِ غلتیده بودم

Ниҳон аз ту май бохатм бо ту ишқӣ

نهان از تو می‌باختم با تو عشقی

Ту фаҳмида будӣ нафаҳмида будам

تو فهمیده بودی، نفهمیده بودم

Каси ойӣна дорат нашуд варна ман ҳам

کس آیینه‌دارت نشد ورنه من هم

Ба ҳайрати умедӣ тарошида будам

به حیرت امیدی تراشیده بودم

Ба рангии сет чун сояам ҷӯши ғифлат

به رنگی‌ست چون سایه‌ام جوش غفلت

Ки мерафтам аз хеш ва хобида будам

که می‌رفتم از خویش و خوابیده بودم

Тариқи вафо талхкомӣ надорад

طریق وفا تلخکامی ندارد

Шукр буд агар хок лесида будам

شکر بود اگر خاک لیسیده بودم

Бинозам ба иқболи дарди муҳаббат

بنازم به اقبال درد محبت

Ки то чархи як нола болида будам

که تا چرخ یک‌ناله بالیده بودم

зи ваҳм эй ҷунун уқдаам во накардӣ

ز وهم ای جنون عقده‌ام وانکردی

Ба хеш он қадрҳо напечида будам

به خویش آنقَدرها نپیچیده بودم

Тамошо хаёласту дидори ҳайрат

تماشا خیال است و دیدار حیرت

зи ойӣнаи ин ҳарф пурсида будам

ز آیینه این حرف پرسیده بودم

Чўгли чок май рӯи бад аз пайкари ман

چو گل چاک می‌رو‌بد از پیکر من

Надонам барои чаҳ хандида будам

ندانم برای چه خندیده بودم

Ба мижгон гушӯдани ниҳони гашти бедил

به مژگان گشودن نهان گشت بیدل

Ҷамолӣ ки пеш аз нигаҳ дида будам

جمالی که پیش از نگه دیده بودم