Бас ки дар ҳиҷри ту Фрсўд аз заъифии пайкарам

بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم

наме тавон аз мӯии чинии соя кардан бар серум

می‌توان از موی چینی سایه ‌کردن بر سرم

Сад адам аз ҷилва зор ҳастӣ он сӯ май пурм

صد عدم از جلوه زار هستی آن سو می‌پرم

Гар парӣ аз шиша берунаст ман беруни терм

گر پری از شیشه بیرونست من بیرون‌ترم

Мастии ҳайрати хурӯшами он қадр бепарда нест

مستی حیرت خروشم آنقدر بی پرده نیست

Мавҷ медорад раги хобӣ ба чашми соғарам

موج می دارد رگ خوابی به چشم ساغرم

Ҷавҳари ойӣна дар мижгони нигаҳ май пурвирд

جوهر آیینه در مژگان نگه می‌پرورد

Ҳайратӣ дорам ки тӯфони ҷунунро лангарам

حیرتی دارم‌ که توفان جنون را لنگرم

Чун сапандами орзӯҳо ба ки дар дил хӯн шавад

چون سپندم آرزوها به که در دل خون شود

Варна то пар мефишонд нолаи ман хокистарам

ورنه تا پر می‌فشاند ناله من خاکسترم

Ҳечкас ойӣнаи дор нотавонӣҳо мабод

هیچکس آیینه‌دار ناتوانیها مباد

Инфеъоли шахси пайдоеи сети ҷисми лоғарам

انفعال شخص پیدایی‌ست جسم لاغرم

Ҳастӣ ман бар адам май чарбад аз бе ҳосилӣ

هستی من بر عدم می‌چربد از بی‌حاصلی

Хокро тар кард хушкӣҳои оби гавҳарам

خاک را تر کرد خشکیهای آب گوهرم

Кас надорад зини чамани сомони як шабнами тамиз

کس ندارد زین چمن سامان یک شبنم تمیز

Чун баҳор аз ранг ҳар гули сад гиребон май дирам

چون بهار از رنگ هر گل صد گریبان می‌درم

Хоки ман сад дарди дили тӯфони ғубор танагӣ аст

خاک من صد درد دل توفان غبار تنگی است

Ҳасрати бемори ишқам нола дорад бистарам

حسرت بیمار عشقم ناله دارد بسترم

Воъизи ҳангомаи ин ибрати ободам чу субҳ

واعظ هنگامهٔ این عبرت آبادم چو صبح

Захми дил то чарх дорад нардбони минбарам

زخم دل تا چرخ دارد نردبان منبرم

Коши бедили пеш аз оҳанги ғурури худсарӣ

کاش بیدل پیش از آهنگ غرور خودسری

Хиҷлати парвоз чун абр аз арақи резади пурм

خجلت پرواز چون ابر از عرق ریزد پرم