Ҳубоб воркаҳ кард аинқдргрФторм

حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارم

Сиррӣ надораму заҳмати парасти дасторам

سری ندارم و زحمت پرست دستارم

зи нола чанд хиҷолати кашам ? қафас танг аст

ز ناله چند خجالت‌کشم‌؟ قفس تنگ است

Ба боли баста чаҳ созад кушоди минқорам

به بال بسته چه سازد گشاد منقارم

Ҳазор захма чу мижгон агар хуранд баҳам

هزار زخمه چو مژگان اگر خورند بهم

Наме барад чу нигаҳ бесадое аз торам

نمی‌برد چو نگه بی‌صدایی از تارم

Ба роҳи сайли фанои хоб ғифлатам барҷост

به راه سیل فنا خواب غفلتم برجاست

Гузашти қофила ва кас накард бедорам

گذشت قافله و کس نکرد بیدارم

зи анқлопи банноӣ нафас магӯӣ ва мапурс

ز انقلاپ بنای نفس مگوی و مپرس

Гусаста буд танобӣ ки дошт меъморам

گسسته بود طنابی‌که داشت معمارم

Талаб чу коғазам оташ заду гузашт аммо

طلب چو کاغذم آتش زد و گذشت اما

Ҳазор обила дорад ҳануз рафторам

هزار آبله دارد هنوز رفتارم

Чу нақши пои мижа бастани насиб хобам нест

چو نقش پا مژه بستن نصیب خوابم نیست

зи сояи пештар афтодааст деворам

ز سایه پیشتر افتاده است دیوارم

Талоши мақсад дидор ҳайратаст ӣнҷо

تلاش مقصد دیدار حیرتست اینجا

Ба меҳри оина бояд расонади тӯморам

به مهر آینه باید رساند طومارم

Ба ин матоъи ғубори кадом қофила ам

به این متاع غبار کدام قافله‌ام

Ки бихўдӣ ба пар ранг мекашад боРом

که بیخودی به پر رنگ می‌کشد بارم

Симоҷат талабӣ ҳаст вақфи тинати ман

سماجت طلبی هست وقف طینت من

Кигар ғубор шавам доман ту нагузорам

که‌ گر غبار شوم دامن تو نگذارم

Гирифтам оинаам занг хӯрд , рафт ба хок

گرفتم آینه‌ام زنگ خورد، رفت به خاک

Ту аз карам накунӣ нои умеди дидорам

تو از کرم نکنی نا امید دیدارم

Ба дарди оҷизии ман ки мерасад бедил

به درد عاجزی من‌که می‌رسد بیدل

Ки брнхости зи бистари садои беморам

که برنخاست ز بستر صدای بیمارم