Дил бо ту сФркрд ва тиҳӣ монад канорам

دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

Акнӯн чаҳ даҳуми арзи худ ойӣна надорам

اکنون چه دهم عرض خود آیینه ندارم

Гар нолаи броими нафаси сӯхтаи болам

گر ناله برآیم نفس سوخته بالم

Вар ашк кунам гули қадам обила дорам

ور اشک‌ کنم‌ گل قدم آبله دارم

Афсурдагӣами сӯхти дарин дайри надомат

افسردگیم سوخت درین دیر ندامت

Парвона беболу пари шамъи мазорам

پروانهٔ بی بال و پر شمع مزارم

Фурсати самари мунтазири лағзиши поеи сет

فرصت ثمر منتظر لغزش پایی‌ست

Саъии қадам акнӯн ба нафаси басти мадорам

سعی قدم اکنون به نفس بست مدارم

Чун шамъи дарин базми паноҳӣ дигарам нест

چون شمع درین بزم پناهی دگرم نیست

Ҷузи гардиши рангӣ ки қазо кард ҳисорам

جز گردش رنگی‌ که قضا کرد حصارم

То мумтаҳани тоқатам аз худ ба дар орад

تا ممتحن طاقتم از خود به در آرد

Чун ашки хами як мижа кофӣаст фишорам

چون اشک خم یک مژه‌ کافیست فشارم

Зини сози таҳайюри тапиши набзи хаёлам

زین ساز تحیر تپش نبض خیالم

Бо ҷони нафаси сӯхтаи ҷисми нзорм

با جان نفس سوختهٔ جسم نزارم

Наздикӣ ман мекунад аз даври сиёҳӣ

نزدیکی من می‌کند از دور سیاهی

Чун нағма ба ҳар ранги чароғи шаби торам

چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم

Ҳарчанд сиришками ҳамаи тан лек чаҳ ҳосил

هرچند سرشکم همه تن لیک چه حاصل

Абрӣ нашудам то рӯму пеши ту боРом

ابری نشدم تا روم و پیش تو بارم

Бахти сияҳами боб ҳузурӣ напасандад

بخت سیهم باب حضوری نپسندد

То дар чаманати як ду се гули оинаи корам

تا در چمنت یک دو سه‌گل آینه‌کارم

Дили офияти андешу ҷаҳони маҳшари офот

دل عافیت اندیش و جهان محشر آفات

Кӯи тоқи дурустӣ ки бар он шишаи гузорам

کو طاق درستی‌ که بر آن شیشه‌گذارم

Раҳмаст ба ҳоли ман гум карда ҳақиқат

رحمست به حال من‌گم‌کرده حقیقت

Ойӣнаи хуршедам ва бо сояи дучорам

آیینهٔ خورشیدم و با سایه دچارم

эй нашъаи таскини талабони гардиши ҷомӣ

ای نشئهٔ تسکین طلبان‌ گردش جامی

Каз хеш намекард чу хамёзаи хуморам

کز خویش نمی‌کرد چو خمیازه خمارم

Нақди нафаси зарраи зи хуршед нигоҳӣ аст

نقد نفس ذره ز خورشید نگاهی است

Ҳар чндкаҳи ҳеҷам ту Фромш машуморам

هر چندکه هیچم تو فرامش مشمارم

Гардӣ ки ба тӯфон равад аз тарзи хиромат

گردی‌ که به توفان رود از طرز خرامت

Умед ки ёдат диҳад аз набзи қарорам

امید که یادت دهد از نبض قرارم

Субҳӣ ки дарди сина ба гулзори хаёлат

صبحی‌ که درد سینه به‌ گلزار خیالت

Ёрб ки диҳад арзи гиребони ғуборам

یارب که دهد عرض گریبان غبارم

Дар анҷумани ёс чаҳ гӯям ба чаҳ шуғлам

در انجمن یاس چه‌ گویم به چه شغلم

Дар коргаҳ аҷз надонам ба чаҳ корам

در کارگه عجز ندانم به چه کارم

БоРом сар хешаст ба дӯш ки бабандам

بارم سر خویشست به دوش ‌که ببندم

Хорами дил ришаст зи пой ки барорам

خارم دل ریش است ز پای‌ که برآرم

Шаб чок задам ҷайб ва ба дардӣ нарасидам

شب چاک زدم جیب و به دردی نرسیدم

Нолидам ва нишнид касе нолаи зорам

نالیدم و نشنید کسی نالهٔ زارم

Дил гуфт ба ин биксии охири ту чаҳ чизе

دل‌ گفت به این بیکسی آخر تو چه چیزی

Гуфтам гулам ва давр фиканда сети баҳорам

گفتم‌ گلم و دور فکنده‌ست بهارم

Мижгони тапиши эҷоди нқт резӣ ашкаст

مژگان تپش ایجاد نقط ریزی اشکست

Збни хомаи хаттӣ гар бинагорам чаҳ нигорам

زبن خامه خطی‌ گر بنگارم چه نگارم

эй анҷумани ноз , ту хуш бош ва тараб кун

ای انجمن ناز، تو خوش باش و طرب‌کن

Ман бедиламу ғайри дуо ҳеҷ надорам

من بیدلم و غیر دعا هیچ ندارم