Чаҳ ҳоҷатаст ба банди гарони тадбирам

چه حاجتست به بند گران تدبیرم

Чу ашки лағзиши пое басаст занҷирам

چو اشک لغزش پایی بس است زنجیرم

Асари тарозии ашки чакидаи он ҳама нест

اثر طرازی اشک چکیده آن همه نیست

Тавон ба ҷунбиш мижгон кашид тасвирам

توان به جنبش مژگان‌کشید تصویرم

зи бскаҳи шшҷҳт аз ман гирифтааст ғубор

ز بسکه ششجهت از من‌گرفته است غبار

Агар ба чархи броими ҳамон змингирм

اگر به چرخ برآیم همان زمینگیرم

зи яъси қомат хам гашта нолаам нафас аст

ز یأس قامت خم‌گشته ناله‌ام نفس است

Шикастаанд ба дарди камони тадбирам

شکسته‌اند به درد کمان تدبیرم

Ҷунуни ман чу нигаҳи қобил тасаллӣ нест

جنون من چو نگه قابل تسلی نیست

Магар ба дида ҳайрон кунанд занҷирам

مگر به دیدهٔ حیران‌کنند زنجیرم

Нагашт лангари осоишами змингирӣ

نگشت لنگر آسایشم زمینگیری

Чу соя май барад аз хеши пой дар қӣрам

چو سایه می برد از خویش پای در قیرم

Навой пасту баланд замона бисёраст

نوای پست و بلند زمانه بسیارست

Хаёл чанд фиребад ба ҳар Баму зерам

خیال چند فریبد به هر بم و زیرم

Рамед фурсат ҳастӣ ва ман зи содаи дилӣ

رمید فرصت هستی و من ز ساده‌دلی

Чу субҳ май рӯм аз хеш то нафаси гирам

چو صبح می‌روم از خویش تا نفس‌گیرم

Далели ҳуҷҷати ҷовид беш аз инам нест

دلیل حجت جاوید بیش از اینم نیست

Ки бе ту зиндаам ва як нафас наме меРом

که بی‌تو زنده‌ام و یک نفس نمی‌میرم

Ба ҷои нолаи нафаси ҳам агар кашам кам нест

به جای ناله نفس هم اگر کشم ‌کم نیست

Намондааст димоғи хаёли таъсирам

نمانده است دماغ خیال تأثیرم

Ҳуҷуми ҷилва ёраст зарра то хуршед

هجوم جلوهٔ یار است ذره تا خورشید

Ба ҳайратами ман бедили дил аз ки баргирам

به حیرتم من بیدل دل از که برگیرم