Ҳамчуи анқо бениёз арз эҷодем мо

همچو عنقا بی‌نیازِ عرض ایجادیم ما

Яъне он сӯии ҷаҳони як олам ободем мо

یعنی آن‌سوی جهان یک عالم آبادیم ما

Каси дарин маҳфили ҳарифи имтиёз мо нашуд

کس در این محفل حریف امتیاز ما نشد

ПрФшониҳоӣ бе ранги призодими мо

پرفشانی‌های بی‌رنگِ پریزادیم ما

Ашк яъсем эй асар аз ҳоли мо ғофил мабош

اشک یأسیم ای اثر، از حال ما غافل مباش

Бо ду олами нола хӯн гашта ҳмзодими мо

با دو عالم نالهٔ خون‌گشته همزادیم ما

Шахси нисёни шикваи санҷи ғифлат аҳбоб нест

شخص نسیان شکوه‌سنجِ غفلت احباب نیست

То фаромӯшӣ ба хотрҳост дар ёдем мо

تا فراموشی به خاطرهاست، در یادیم ما

Нисбати маҳвят аз мо қатъ кардан мушкил аст

نسبت محویت از ما قطع‌کردن مشکل است

Ҳасан то ойӣна дорад ҳайрат ободем мо

حسن تا آیینه دارد، حیرت‌آبادیم ما

Муҳаррами кайфияти мо ҳайрат ташвиш нест

محرم کیفیت ما حیرت تشویش نیست

Чун фусуни ноумедӣ роҳат эҷодем мо

چون فسونِ ناامیدی، راحت‌ایجادیم ما

ИўсФстонаст олам то ба худ пардохтем

یوسفستان است عالم تا به خود پرداختیم

ДркФи шавқ антзорклк беҳзодем мо

در کفِ شوق انتظارِ کلک بهزادیم ما

Дастгоҳ бепару болии биҳишт дигар аст

دستگاهِ بی‌پروبالی بهشتِ دیگر است

НозмФрўш эй қафас дрчнг сайёдем мо

ناز مفروش ای قفس، در چنگ صیادیم ما

Омад ва рафт нафаси сомони шавқ ҷон кунӣ сет

آمد و رفت نفس، سامانِ شوقِ جان‌کنی‌ست

Зиндагӣ то теша бар дӯш аст Фарҳодем мо

زندگی تا تیشه بر دوش است، فرهادیم ما

Бе тараддуди ҳамчуи оби гавҳари з ҷо ме рӯем

بی‌تردد همچو آب گوهر از جا می‌رویم

Хок натавон шуд ба ин тамкин ки бар бодайми мо

خاک نتوان شد به این تمکین که بر بادیم ما

Чун спндои додраси сабрӣ ки хокстршўим

چون سپند ای دادرس صبری که خاکستر شویم

Серумаи хўоҳдгФти охрто чаҳ фарёдем мо

سرمه خواهد گفت آخر تا چه فریادیم ما

Қидҳстӣ чун нафаси боли впри парвози мост

قید هستی چون نفس بال و پرِ پرواز ماست

Ҳарқадр бедили гирифторӣ сет озодем мо

هرقدَر بیدل گرفتاری‌ست، آزادیم ما