Ҳайрати дамад аз шухии гул кардани розам

حیرت دمد از شوخی گل کردن رازم

Дар оина ҷавҳар шаканд нағмаи созам

در آینه جوهر شکند نغمهٔ سازم

Чун ғунчаи сари зонуии таслим ки дорам

چون غنچه سر زانوی تسلیم‌که دارم

Сад ҷабҳа ба хӯн метапад аз вазъи ниёзам

صد جبهه به خون می‌تپد از وضع نیازم

Вусъатгар андоз тағофул чаҳ фусун дошт

وسعتگر انداز تغافل چه فسون داشت

Бар рӯй ду олам мижа карданд фарозам

بر روی دو عالم مژه ‌کردند فرازم

Зон пеш ки ойӣна шавад туъмаи зангор

زان پیش که آیینه شود طعمهٔ زنگار

Бигзор ки чанде ба хаёл ту бинозам

بگذار که چندی به خیال تو بنازم

Зини арсаи шатранҷи ҷунун тозӣ ҳушаст

زین عرصهٔ شطرنج جنون تازی هوشست

Чизе натавон барад агар ранг набозам

چیزی نتوان برد اگر رنگ نبازم

То саҷда ба ҳамворӣ хокам нарасонад

تا سجده به همواری خاکم نرساند

Дорад гиреҳи абрӯии миҳроби намозам

دارد گره ابروی محراب نمازم

Хоби адами афсона таъбир надорад

خواب عدم افسانهٔ تعبیر ندارد

Ойӣнаи хокам чаҳ ҳақиқат чаҳ муҷозам

آیینهٔ خاکم چه حقیقت چه مجازم

Озодии ман арзи гирифтории шўқист

آزادی من عرض گرفتاری شوقیست

Чун дида ҳайрат задагон уқдаи бозам

چون دیدهٔ حیرت‌ زدگان عقدهٔ بازم

Чун шуъла ки охир ба дил доғ нишинад

چون شعله ‌که آخر به دل داغ نشیند

Дар нақши қадами рехти ҳуҷуми так ва тозам

در نقش قدم ریخت هجوم تک و تازم

Збн беш ғуборами тапиш шавқ нагирад

زبن بیش غبارم تپش شوق نگیرد

Чун ашк ба сад бутаи давидаи сети гудозам

چون اشک به صد بوته دویده‌ست‌ گدازم

Шабнами зи ҳаво то чиқадр гирди нишонд

شبنم ز هوا تا چقدر گرد نشاند

Умрӣаст зи худ май рӯму обилаи созам

عمریست ز خود می‌روم و آبله سازم

Бедили амл андешӣам аз ъҷзрсоиии сет

بیدل امل اندیشی‌ام از عجزرسایی‌ست

Вомондагии афканд ба ин роҳи дарозам

واماندگی افکند به این راه درازم