Надонам муждаи васл ки шуд барқи афкани ҳушам

ندانم مژدهٔ وصل‌ که شد برق افکن هوشم

Ки ҳамчун мавҷ аз оғӯшам бурун метозад оғӯшам

که همچون موج از آغوشم برون می‌تازد آغوشم

Ба сад хуршед нозад сояи иқболи шоми ман

به صد خورشید نازد سایهٔ اقبال شام من

Ки умрӣ шуд чу хати таслими он субҳи биногвашам

که عمری شد چو خط تسلیم آن صبح بناگوشم

Ба ҳайрати бас ки ҷўшидми нигоҳи афсурда мижгон шуд

به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

Ман он ойӣнаам каз шухӣ ҷавҳар намад пӯшам

من آن آیینه‌ام‌ کز شوخی جوهر نمد پوشم

Ба ҳар афсурдагӣ аз тӯҳмати бидрдии озодам

به هر افسردگی از تهمت بیدردی آزادم

Чу тори соз дар ҳар ҷо ки бошам нола бар дӯшам

چو تار ساز در هر جا که باشم ناله بر دوشم

Видоъи ғунча , гулро нест ҷузи парвози махмурӣ

وداع غنچه‌،‌ گل را نیست جز پرواز مخموری

Дил аз худ рафт ва бар хамёзаи маҳмили басти оғӯшам

دل از خود رفت و بر خمیازه محمل بست آغوشم

Чу хоби мардуми девонаи таъбирам ҷунун дорад

چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد

Ба ёди ман макаши заҳмати фаромӯшам , фаромӯшам

به یاد من مکش زحمت فراموشم‌، فراموشم

Ҳадиси ҳайратам бояд зи лаъли ёр пурсидан

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

Чаҳ мегуяд ки оташ мезанад дар кулбаи ҳушам

چه می‌گوید که آتش می‌زند در کلبهٔ هوشم

Чаҳ созам каз балои изтироб дил шавам эмин

چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن

Хамӯшӣ ҳам нафас дуздида фарёдаст дар гӯшам

خموشی هم نفس دزدیده فریادست در گوشم

зи каси умед дилгармӣ надорад шуълаи шамъам

ز کس امید دلگرمی ندارد شعلهٔ شمعم

Ба ҳар маҳфил ки бошам бо шикасти ранг дар ҷӯшам

به هر محفل ‌که باشم با شکست رنگ در جوشم

Биҷузи ҳасрат чаҳ андӯзам ба ҷузи ҳайрат чаҳ пардозам

بجز حسرت چه اندوزم به جز حیرت چه پردازم

Нигоҳам беш азинҳо бар наме тобад бару дӯшам

نگاهم بیش ازینها بر نمی‌تابد بر و دوشم

Мабодои ҳечкас ё раби зиёнкори пушаймонӣ

مبادا هیچکس یا رب زیانکار پشیمانی

Дили имрӯзи ҳам шаб кард доғи фурсати дӯшам

دل امروز هم شب کرد داغ فرصت دوشم

Куҷои баст аз забони ҷавҳари ойӣна гуёе

کجا بست از زبان جوهر آیینه ‌گویایی

Чароғи дудмони ҳайратам бисёр хомӯшам

چراغ دودمان حیرتم بسیار خاموشم

Ҳузури офтоб аз соя пайдое наме хоҳад

حضور آفتاب از سایه پیدایی نمی‌خواهد

Дамӣ оем ба ёди худ ки ӯ созад фаромӯшам

دمی آیم به یاد خود که او سازد فراموشم

Ба ёди он миён умрӣаст аз худ рафтаам бедил

به یاد آن میان عمریست از خود رفته‌ام بیدل

Чу ранги гул ба боди нотавонӣ май пурди ҳушам

چو رنگ‌ گل به باد ناتوانی می‌پرد هوشم