зи ҳарфи роҳати асбоби дунёи пунбаи дргўшм

ز حرف راحت اسباب دنیا پنبه درگوشم

Мабод аз бистар махмал рибоед хоби харгӯшам

مباد از بستر مخمل رباید خواب خرگوشم

Шунидан шуд далели ӣнқадар бе сарфаи гӯйӣҳо

شنیدن شد دلیل اینقدر بی‌صرفه‌ گوییها

Забони ҳам лол мегардид агар май буд кари гӯшам

زبان هم لال می‌گردید اگر می‌بود کر گوشم

Ҳадиси ишқ сар кунгар алоҷи ғифлатами хоҳӣ

حدیث عشق سر کن ‌گر علاج غفلتم خواهی

Ки ин афсона оташ дорад ва ман пунбаи дргўшм

که این افسانه آتش دارد و من پنبه درگوشم

Навоҳо дошт сози ибрати ин анҷуман аммо

نواها داشت ساز عبرت این انجمن اما

Нигарадед аз карии қобили тамизи хайру шари гӯшам

نگردید از کری قابل تمیز خیر و شر گوشم

Ба ранги чанбари дафи он қадр аз худ тиҳии гаштам

به رنگ چنبر دف آنقدر از خود تهی ‌گشتم

Ки саъии ғайр май бандади садои хеши дргўшм

که سعی غیر می‌بندد صدای خویش درگوشم

Сифедӣ мекунад аз пунбаи ӣнҷои чашми умедӣ

سفیدی می‌کند از پنبه اینجا چشم امیدی

Навой олами ошӯбӣ ки дорад дар назари гӯшам

نوای عالم آشوبی ‌که دارد در نظر گوشم

Ба завқи муждаи васли он қадри битоби парвозам

به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

Ки чун гул метавонад рехти ранги болу пари гӯшам

که چون گل می‌تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم

Ба дарс бетамизӣ чанд хӯни саъй май резам

به درس بی‌تمیزی چند خون سعی می‌ریزم

Чу шӯри ишқ бояд хонд афсунӣ ба ҳргўшм

چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم

зи соз ҳар ду олами нағма дилдор ме ҷӯшад

ز ساز هر دو عالم نغمهٔ دلدار می‌جوشد

Кадомин пунбаи симоб ту шуд эй бихбри гӯшам

کدامین پنبه سیماب تو شد ای بیخبر گوشم

Магари овоз пое бишинавам бедили дарин водӣ

مگر آواز پایی بشنوم بیدل درین وادی

Ба ранги нақши по дар роҳи ҳасрати сари басари гӯшам

به رنگ نقش پا در راه حسرت سر بسر گوشم