Надонам муждаи овоз пой кист дар гӯшам

ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم

Ки аз шӯри тапиданҳои дил гардид кари гӯшам

که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم

Ҳадиси лаълат аз шӯри ҷаҳонам бихбр дорад

حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

Гарон шуд чун садафи охир ба оби ин гуҳари гӯшам

گران شد چون صدف آخر به آب این ‌گهر گوشم

Ба гулшан бе ту май ларзам ба хеш аз навҳаи булбул

به‌ گلشن بی‌ تو می‌لرزم به خویش از نوحهٔ بلبل

Мабод аз шуълаи оўозгирд дар шрргўшм

مباد از شعلهٔ آوازگیرد در شررگوشم

Ғубори резиши ашку гудози нолаи гир аз ман

غبار ریزش اشک و گداز ناله‌گیر از من

Ки ман азпрдаҳи дил то саводи чашмтар гӯшам

که من ازپردهٔ دل تا سواد چشم تر گوشم

з андоз паёмати лиззат дидор ме ҷӯшад

ز انداز پیامت لذت دیدار می‌جوشد

Ниҳон май гашти чашми интизор , эй коши дргўшм

نهان می‌گشت چشم انتظار، ای‌کاش درگوشم

намедонам чаҳ оҳангаст қонӯни хиромат ро

نمی‌دانم چه آهنگست قانون خرامت را

Ки ҷои нақш по фаршаст дар ҳар раҳгузари гӯшам

که جای نقش پا فرشست در هر رهگذر گوشم

Чаҳ имконаст ваҳм ғайр гунҷад дар хаёли ман

چه امکانست وهم غیر گنجد در خیال من

Туе манзур агар чашмам , туе мсмўъ агар гӯшам

تویی منظور اگر چشمم‌، تویی مسموع اگر گوشم

Хамӯшам дидае аммо ба сози бенавоӣҳо

خموشم دیده‌ای اما به ساز بینواییها

Хурӯшӣ ҳаст конро дар намеёбад магари гӯшам

خروشی هست‌ کان را در نمی‌یابد مگر گوشم

Муқӣми хилвати розат неам лек ӣнқадар донам

مقیم خلوت رازت نی‌ام لیک اینقدر دانم

Ки ҳарфӣ мекашад чун ҳалқа аз беруни дргўшм

که حرفی می‌کشد چون حلقه از بیرون درگوشم

Фусуни дарди сар бар ман махонед эй сухани созон

فسون درد سر بر من مخوانید ای سخن‌سازان

Ки ман бар ҳарфҳои ношунидани бештари гӯшам

که من بر حرفهای ناشنیدن بیشتر گوشم

Ба теғи гуфтугӯи офоқ бо ман барнаме ояд

به تیغ‌ گفتگو آفاق با من برنمی‌آید

Агар бандади гулӣ аз пунба бар рӯй сипари гӯшам

اگر بندد گلی از پنبه بر روی سپر گوشم

Димоғӣ соз кун дарди сари ӣнҷо кам наме бошад

دماغی ساز کن درد سر اینجا کم نمی‌باشد

Ҷаҳони афсона сомонаст беди л ҳар қадари гӯшам

جهان افسانه سامان است بید‌ل هر قدر گوشم