Ғубори аҷзи парвозии муқӣми домани хешам
غبار عجز پروازی مقیم دامن خویشم
Шикасти хеш чун мавҷаст ҳам бар гардани хешам
شکست خویش چون موج است هم بر گردن خویشم
Дарин мазраъ ки ҷузи биҳослии тухмӣ наме бандад
درین مزرع که جز بیحاصلی تخمی نمیبندد
намедонам ҳуҷуми офатам ё хирмани хешам
نمیدانم هجوم آفتم یا خرمن خویشم
Суроғ ранг ҳастӣ дар тилисм худ наме ёбам
سراغ رنگ هستی در طلسم خود نمییابم
Дарин маҳфил чу шамъи куштаи доғ рафтани хешам
درین محفل چو شمع کشته داغ رفتن خویشم
Шабистон дорад аз парвози ранги шамъи товусам
شبستان دارد از پرواز رنگ شمع طاووسم
Баҳори ин бисотам каз хазони гулшани хешам
بهار این بساطم کز خزان گلشن خویشم
Чу ранги гул ба шохи барги таҳқиқам ки май печад
چو رنگ گل به شاخ برگ تحقیقم که میپیچد
Ки ман сад перҳани урёнтар аз пероҳани хешам
که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم
Дртн водӣ надорад офияти гирд « аноолъшқӣ » .
درتن وادی ندارد عافیتگرد «اناالعشقی».
Агар оташи занам дар хеши нахли эмини хешам
اگر آتش زنم در خویش نخل ایمن خویشم
Чу мижгонами зи вазъи хеш бояд сарнигӯн бӯдан
چو مژگانم ز وضع خویش باید سرنگون بودن
Бизоъати ҳеҷ ва ман мағрури даст афшодани хешам
بضاعت هیچ و من مغرور دست افشاندن خویشم
Чаҳ миқдор об гардад субҳ то шабнам ба арз ояд
چه مقدار آب گردد صبح تا شبنم به عرض آید
Ба ин аҷзи нафаси ҳайрони мазмун бастани хешам
به این عجز نفس حیران مضمون بستن خویشم
Чу шамъ аз заъфи оғӯши видоъам дар қафас дорад
چو شمع از ضعف آغوش وداعم در قفس دارد
Шикасти ранг бар ҳам чидаи пероҳани хешам
شکست رنگ بر هم چیدهٔ پیراهن خویشم
Тазаллуми ҳарза тозӣ дошт дар саҳрои навмидӣ
تظلم هرزه تازی داشت در صحرای نومیدی
Заъифӣ дод охири ёди дасту домани хешам
ضعیفی داد آخر یاد دست و دامن خویشم
Ҷаҳонро сайд ҳайрат кард ҷӯш нолаам бедил
جهان را صید حیرت کرد جوش نالهام بیدل
Ҳамаи занҷирам аммо дар ниқоби шевани хешам
همه زنجیرم اما در نقاب شیون خویشم