То кӣ ситам кунад сар бемағз бар танам

تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

Зини бори ибрат обила дӯшаст гарданам

زین بار عبرت آبله دوشست‌ گردنم

Тифлии гузашт ва рафт ҷавонии ҳам аз назар

طفلی‌گذشت و رفت جوانی هم از نظر

Перам кунуну ҷон ба дам сард ме кунам

پیرم‌ کنون و جان به دم سرد می‌کنم

Мозӣ гирифт домани мстқбли умед

ماضی‌گرفت دامن مستقبل امید

Аз омадан намонад ба ҷои ғайр рафтанам

از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

Дастӣ ки сари зи доман дилдор ме кашад

دستی که سر ز دامن دلدار می‌کشد

Аз кӯтаҳӣ кунун ба сари хеш май занам

از کوتهی‌ کنون به سر خویش می‌زنم

Пое ки бўдгрмтр аз ашки қатра аш

پایی‌که بودگرمتر از اشک قطره‌اش

Хобида бо шикастагии чини доманам

خوابیده با شکستگی چین دامنم

Аз бас ки сар кашид хам аз қомати расо

از بس که سر کشید خم از قامت رسا

Душвор шуд чу ҳалқаи сар аз по шумурданам

دشوار شد چو حلقه سر از پا شمردنم

Субҳи нафаси насими ду олам баҳор дошт

صبح نفس نسیم دو عالم بهار داشت

Сарсар дамид ва зад ба чироғони гулшанам

صرصر دمید و زد به چراغان گلشنم

Сатрии з мӯ намонад кунун қобили савод

سطری ز مو نماند کنون قابل سواد

Дигар чаҳ бояд аз варақи умри хонданам

دیگر چه باید از ورق عمر خواندنم

Пӯшидааст мӯии сифедам ба ранги субҳ

پوشیده است موی سفیدم به رنگ صبح

Чизе дамидаам ки мапурс аз дамӣданам

چیزی دمیده‌ام که مپرس از دمیدنم

Он рангҳо ки дошт хаёли ин замон куҷост

آن رنگها که داشت خیال این زمان کجاست

Афканда буд оина дар оби равғанам

افکنده بود آینه در آب روغنم

Лабрез кардаанд ба ҳеҷам ҳубоби вор

لبریز کرده‌اند به هیچم حباب‌وار

Бодааст вақфи соғар агар шиша башиканам

باده است وقف ساغر اگر شیشه بشکنم

Болиданами далели з худ рафтанасту бас

بالیدنم دلیل ز خود رفتنست و بس

Субҳи ҷунуни рамидаи парвози хирманам

صبح جنون رمیدهٔ پرواز خرمنم

Гардондаам ба олами ибрати ҳазор ранг

گردانده‌ام به عالم عبرت هزار رنگ

Шахси хаёли буқаламуни сояи афканам

شخص خیال بوقلمون سایه افکنم

Ёрб чаҳ будам ва ба куҷо рафтаам ки ман

یارب چه بودم و به کجا رفته‌ام که من

Ҳар гуҳ ба ёди хеши расм гиря ме кунам

هر گه به یاد خویش رسم گریه می‌کنم

Ҳашарам хушаст агар ба фаромӯшии афканд

حشرم خوش است اگر به فراموشی افکند

То ёд зиндагӣ нашавад бози мурданам

تا یاد زندگی نشود باز مردنم

Бедили дарин ҳдиқаҳи зтҳқиқ ман мапурс

بیدل درین حدیقه زتحقیق من مپرس

Рангӣ ки рафт ва боз наёяд ҳамон манам

رنگی‌ که رفت و باز نیاید همان منم