Гоҳе ба нолаи гуҳ ба тапиш гирд ме кунам

گاهی به ناله‌ گه به تپش ‌گرد می‌کنم

Яъне дил гудохтаам , дард ме кунам

یعنی دل گداخته‌ام‌، درد می‌کنم

Умрии сети гармии қадаҳаши бода парвар аст

عمری‌ست‌ گرمی قدحش باده پرور است

Ширӣ ки чун саҳар ба нафас сард ме кунам

شیری‌ که چون سحر به نفس سرد می‌کنم

Миҳроби теғи ёр ва ман аз саҷда бе насиб

محراب تیغ یار و من از سجده بی نصیب

Гуё вузӯ ба Зуҳра номард ме кунам

گویا وضو به زهرهٔ نامرد می‌کنم

Ёрб мабод заҳмати маҳмили кашони ноз

یارب مباد زحمت محمل‌کشان ناز

Аз пои фитодаи не ки раҳ оварад ме кунам

از پا فتاده نی که ره‌آورد می‌کنم

Фақрам ба сад ҳазор Гана ноз ме кунад

فقرم به صد هزار غنا ناز می‌کند

Корӣ ки аз ҳавас натавон кард ме кунам

کاری‌ که از هوس نتوان‌ کرد می‌کنم

Бар нусхаи хаёли фиреб на осмон

بر نسخهٔ خیال فریب نه آسمان

Таҳқиқ менивисам ва як фард ме кунам

تحقیق می‌نویسم و یک فرد می‌کنم

Бо худ ҳисоби ғайр чаҳ миқдор ҳайрат аст

با خود حساب غیر چه مقدار حیرت است

Аксӣ ки нест оина пурвирд ме кунам

عکسی‌ که نیست آینه پرورد می‌کنم

Ғурбат ба улфати ватан аз ман наме равад

غربت به الفت وطن از من نمی‌رود

Дар дили буруни дил чу нафас гирд ме кунам

در دل برون دل چو نفس‌ گرد می‌کنم

Гардондаам ба завқи хазони сад ҳазор ранг

گردانده‌ام به ذوق خزان صد هزار رنگ

Бедил ҳануз барги гулӣ зард ме кунам

بیدل هنوز برگ گلی زرد می‌کنم