Шамъи сони чашмӣ каз ашки оташин тар ме кунам

شمع‌سان چشمی ‌کز اشکِ آتشین تر می‌کنم

Гардани мино ба дастам май ба соғар ме кунам

گردن مینا به دستم مِی به ساغر می‌کنم

Шуълаҳоро сайри хокистари урӯҷӣ дигар аст

شعله‌ها را سِیر خاکستر عروجی دیگر است

Ҷумлаи парвозам агар сар дар таҳ пар ме кунам

جمله پروازم اگر سر در تهِ پر می‌کنم

Гар бихонам қиссаи айши тиҳӣ аз худ шудан

گر بخوانم قصهٔ عیشِ تهی از خود شدن

Олимиро баҳри ин киштӣ қаландар ме кунам

عالمی را بهر این ‌کشتی قلندر می‌کنم

Дастгоҳи қатъи умеди ду олам саркашӣ аст

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی‌ است

Чун дами шамшери паҳлуе ки лоғар ме кунам

چون دم شمشیر پهلویی که لاغر می‌کنم

Марг механдад ба фаҳми ғофили ман то абад

مرگ می‌خندد به فهم غافل من تا ابد

Бе тугар як лаҳзаи худро зинда бовар ме кунам

بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می‌کنم

Гар ҳамаи танҳоӣ иқболаст нанг ахтарӣ аст

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری‌ است

Гиря бар ҳоли ятемиҳои гавҳар ме кунам

گریه بر حال یتیمی‌های ‌گوهر می‌کنم

Сднистони нола бемор дорад дар бағал

صدنیستان نالهٔ بیمار دارد در بغل

Он наме каз бӯрёяши фикр бистар ме кунам

آن نمی ‌کز بوریایش فکر بستر می‌کنم

Пар табаҳкорам мапурс аз маъбади тавфиқи ман

پُر تبهکارم مپرس از معبد توفیق من

Бештари ғусл аз фишори доман тар ме кунам

بیشتر غسل از فشار دامن تر می‌کنم

Чун хати паргор май бояд змингирми гузашт

چون خط پرگار می‌باید زمینگیرم‌ گذشت

Зер по меоядам саргар раҳе сар ме кунам

زیر پا می‌آیدم سر گر رهی سر می‌کنم

Чашми ёқӯбам ки дар роҳи насими перҳан

چشم یعقوبم ‌که در راه نسیم پیرهن

Буии гули парвардаи бодомӣ мқшр ме кунам

بوی گل پرورده بادامی مُقَشّر می‌کنم

Домани мақсӯди субҳами пари баланд афтода аст

دامن مقصود صبحم پُر بلند افتاده است

Даст бар худ мефишонам гирд дигар ме кунам

دست بر خود می‌فشانم ‌گرد دیگر می‌کنم

Ҳечкас бедили раҳин миннат роҳат мабод

هیچکس بیدل رهین منت راحت مباد

Кӯҳ мегардад ҳамагар соя бар сар ме кунам

کوه می‌گردد همه ‌گر سایه بر سر می‌کنم