Бас ки дар шуғли надомати рӯзу шаб ҷон ме кунам

بس که در شغل ندامت روز و شب جان می‌کنم

Гар нигин пайдо кунам нақшаш ба дандон ме кунам

گر نگین پیدا کنم نقشش به دندان می‌کنم

Дртлб чун реша натавон шуд ҳарифи манъи ман

درطلب چون ریشه نتوان شد حریف منع من

Пеши роҳами кӯҳ агар бошад ба мижгон ме кунам

پیش راهم ‌کوه اگر باشد به مژگان می کنم

Саъии дониш барнаме ояд ба мӯе аз хамир

سعی دانش برنمی‌آید به مویی از خمیر

Маст агар бошам ба нохун рӯй санадон ме кунам

مست اگر باشم به ناخن روی سندان می‌کنم

Пеши ҳиммати риштаи омоли пашмӣ беш нест

پیش همت رشتهٔ آمال پشمی بیش نیست

Муждае риндон ки риши зоҳид осон ме кунам

مژده ای رندان‌که ریش زاهد آسان می‌کنم

Бо ҳамаи тифлии дарин гулшан ки ваҳшати ранг ва бӯаст

با همه طفلی درین‌ گلشن ‌که وحشت رنگ و بوست

Қадари дони иттифоқами бол мурғон ме кунам

قدر دان اتفاقم بال مرغان می‌کنم

Себӣ аз боғи хаёли он занхдон канда ам

سیبی از باغ خیال آن زنخدان کنده‌ام

То абади лаб май газам аз шарм ва дандон ме кунам

تا ابد لب می‌گزم از شرم و دندان می‌کنم

Юсуф мақсад надорад ҳеҷ ҷогрди суроғ

یوسف مقصد ندارد هیچ جاگرد سراغ

Баъди азин чун шамъи чоҳӣ дар гиребон ме кунам

بعد ازین چون شمع چاهی در گریبان می‌کنم

То куҷо ҳамвор гардад гирди осори нафас

تا کجا هموار گردد گرد آثار نفس

Умрҳо шуд хишти азин бунёд вайрон ме кунам

عمرها شد خشت ازین بنیاد ویران می‌کنم

Аз баҳор муддаоем ҳечкас огоҳ нест

از بهار مدعایم هیچکس آگاه نیست

Гули куҷоу ғунчаи кӯ , дили зин гулистон ме кунам

گل کجا و غنچه کو، دل زین گلستان می‌کنم

Бедил аз қаҳти қаноати фикри оби рӯи крост

بیدل از قحط قناعت فکر آب رو کراست

Ним ҷонӣ дорам ва дар ҳасрат нон ме кунам

نیم جانی دارم و در حسرت نان می‌کنم