Ҳайратем аммо ба ваҳшатҳо ҳмоғўшими мо

حیرتیم، اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

Ҳмчўшбнм бо насими субҳи ҳмдўшими мо

همچو شبنم، با نسیم صبح همدوشیم ما

Ҳастӣ мавҳуми Майки лаб гушӯдан беш нест

هستی موهوم ما، یک لب گشودن بیش نیست

Чун ҳубоб аз хиҷлат изҳор хомӯшем мо

چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما

Шӯри ин дарёи фусуни изтироб мо нашуд

شور این دریا، فسون اضطراب ما نشد

Аз сафои дили чўгўҳри пунбаи дргўшими мо

از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما

Хоби мо паҳлу назд бар бистари дебои халқ

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق

Азнии мижгони худ чун чашм хас пӯшем мо

از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

Баҳри ҳам натавонад аз мокрди рафъи тишнагӣ

بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی

Ҷавҳарем об аз дам шамшер менӯшем мо

جوهریم، آب‌ از دم شمشیر می‌نوشیم ما

Гоҳ дар чашмтар вгаҳи брмжаҳ гоҳе ба хок

گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک

Ҳамчуи ашки ноумедии хонаи брдўшими мо

همچو اشک ناامیدی، خانه بر دوشیم ما

Шӯх чашмӣ нест кори мо ба ранги оина

شوخ‌چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

Чун ҳаёи пероҳанӣ аз айб мепӯшем мо

چون حیا، پیراهنی از عیب می‌پوشیم ما

Чашма битобӣ ашкем аз тӯфони шавқ

چشمهٔ بی‌تابی اشکیم از توفان شوق

Бо нафас пар мезанем внолаҳ меҷӯшем мо

با نفس پر می‌زنیم و ناله می‌جوشیم ما

Мркзгўҳри буруни гирди хат гирдоб нест

مرکز گوهر، برون‌گردِ خط گرداب نیست

Ҳркҷои ҳарфии азони лаби срзндгўшими мо

هرکجا حرفی از آن لب سرزند، گوشیم ما

Кӣ буд ёрб ки хубони ёди ин бедил кунанд

کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند؟

Кзхёли хўшдлон чун ғам фаромӯшем мо

کز خیال خوشدلان چون غم فراموشیم ما