Зини гулистони дарс дидоркаҳ мехонем мо
زین گلستان، درس دیدار که میخوانیم ما؟
ӣнқадар ойӣна натавон шдкаҳ ҳайронем мо
اینقدَر آیینه نتوان شد که حیرانیم ما
Санги ин кҳсори осоиши хаёлӣ беш нест
سنگ این کُهسار آسایش خیالی بیش نیست
Аз змингирии ҳамон оташ ба домонем мо
از زمینگیری، همان آتش به دامانیم ما
Олимиро ваҳшати мо чун сҳроўораҳ кард
عالمی را وحشت ما چون سحر آواره کرد
Чини фуруши доман саҳроӣ имконем мо
چینفروش دامن صحرای امکانیم ما
Синаи чоки ғайритим аз нанг ҳамчашмӣ мапурс
سینهچاک غیرتیم، از ننگ همچشمی مپرس
Ҳарки бар рӯяти кушояди чашм , мижгонем мо
هرکه بر رویت گشاید چشم، مژگانیم ما
Дар нафаси ойӣнаи гирди суроғ могм аст
در نفس آیینهٔ گرد سراغ ما گم است
Нолаи ҳайрати хироми нотўононими мо
نالهٔ حیرتخرامِ ناتوانانیم ما
Ғайри урёнӣ либосӣ нест то пўшдксӣ
غیر عریانی، لباسی نیست تا پوشد کسی
Азхҷолт чун садо дар хеш пинҳонем мо
از خجالت، چون صدا، در خویش پنهانیم ما
ҲрнФс бояд абаси расвои худбинӣ шудан
هر نفس، باید عبث رسوای خودبینی شدن
То намепӯшем чашм азхўиш урёнем мо
تا نمیپوشیم چشم از خویش، عریانیم ما
Мушти хоки мо ҷунуни дори ду олам ваҳшат аст
مشت خاک ما، جنونزار دو عالم وحشت است
Аз Роми оҳӯ чаҳ мепурсӣ биёбонем мо
از رَم آهو چه میپرسی؟ بیابانیم ما
Бе тавофи нозаш аз худ рафтан мо ҳарза аст
بیطواف نازش از خود رفتن ما هرزه است
Ранг май бояд ба гирд ӯ бгрдоними мо
رنگ میباید به گرد او بگردانیم ما
Дар тғоФлхонаҳи абрӯӣ ӯ чин май кашем
در تغافلخانهٔ ابروی او چین میکشیم
Умрҳо шуд Нақшбанд тоқ нисёнем мо
عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما
Нуқтае аз сарнавишти ъҷзмо равшан нашуд
نقطهای از سرنوشت عجز ما روشن نشد
Чашми қурбонии мгрбр ҷабҳа бинишонем мо
چشم قربانی مگر بر جبهه بنشانیم ما
Ҳарки хоҳад шубҳае аз ҳастӣ мо вокшд
هرکه خواهد شبههای از هستی ما واکشد
Нома бематлаб нанавишта унвонем мо
نامهٔ بیمطلب ننوشتهعنوانیم ما
Нақши по гул кардаем аммо дарин ъбртсро
نقش پا گل کردهایم اما در این عبرتسرا
Ҳарки дар фикри адами аФтдгрибоними мо
هرکه در فکر عدم افتد، گریبانیم ما
Чун нафаси бедили насим бенишон рангем , лек
چون نفس بیدل! نسیم بینشانرنگیم، لیک
Рангҳо парвоз дорад то проФшоними мо
رنگها پرواز دارد تا پرافشانیم ما