Бо ҳамаи афсурдагии муфти тмошоиими мо

با همه افسردگی، مفت تماشاییم ما

Мавҷҳо д арад парии чандон ки миноиими мо

موج‌ها د‌ارد پری، چندان‌که میناییم ما

Рангҳо гул кардаем аммо дар оғӯши адам

رنگ‌ها گل کرده‌ایم، اما در آغوش عدم

Байзаи товуси зери боли ънқоиими мо

بیضهٔ طاووس زیر بال عنقاییم ما

Манзили мо маҳмили мо , саъй мо афтодагӣаст

منزل ما محمل ما، سعی ما افتادگی‌ست

Ҳамчуи ашки азкорўон лағзиш пойем мо

همچو اشک از کاروان لغزش پاییم ما

Бихўдии умрии сет аздл мекашад рахти нафас

بی‌خودی عمری‌ست از دل می‌کشد رخت نفس

То буруни худ ҷаҳонӣ дигар оройем мо

تا برون خود، جهانی دیگر آراییم ما

Нардбони чоки дил то қсргрдўн бурдан аст

نردبان چاک دل تا قصر گردون بردن است

Чун саҳар аз хеши осон барнаме ойем мо

چون سحر، از خویش آسان برنمی‌آییم ما

Гӯшаи ороми дигар азкҷо ёбад касе

گوشهٔ آرام دیگر از کجا یابد کسی؟

Чун нафас дар хонаи дил ҳам намепойем мо

چون نفس، در خانهٔ دل هم نمی‌پاییم ما

Имтиёзи васлу ҳиҷрони дўрбош кас мабод

امتیاز وصل و هجران دورباش کس مباد

Оҳи азин ғифлат ки бо ӯ низтнҳоиими мо

آه از این غفلت که با او نیز تنهاییم ما

Сарфа кӯшиш надорад ёди умр рафта ам

صرفهٔ کوشش ندارد یاد عمر رفته‌ام

Фурсат азкФ меравад то даст май соиими мо

فرصت از کف می‌رود تا دست می‌ساییم ما

То ба ҳиммат бигузарем азҳрчаҳ меояд ба пеш

تا به همت بگذریم از هرچه می‌آید به پیش

ҲмчўФрсти як қалами даии сози Фрдоиими мо

همچو فرصت، یک‌قلم دی‌ساز فرداییم ما

Беҳузурӣ нест истиқбол аз худ рафтагон

بی‌حضوری نیست، استقبال از خود رفتگان

Саҷда Эй кардӣ ба домоне ки меойем мо

سجده‌ای کردی به دامانی که می‌آییم ما

Шухии осори маънӣ беиборат мушкил аст

شوخی آثار معنی، بی‌عبارت مشکل است

Фоши тргўиим ӯ ҳам ӯст то моием мо

فاش‌تر گوییم: او هم اوست، تا ماییم ما

Бе мҳобокисти бедил аз сар мо бугзарад

بی‌محابا کیست بیدل! از سر ما بگذرد؟

Чун шикасти обилаи як қатраи дарёӣами мо

چون شکست آبله، یک قطره دریاییم ما