Парвона шавам ё пари товуси гушойам

پروانه شوم یا پر طاووس گشایم

Аз олами анқо чаҳ хаёласт броим

از عالم عنقا چه خیالست برآیم

Обу гулам аз ҷавҳар назора сириштанд

آب و گلم از جوهر نظاره سرشتند

Дар чашм хаёласт ба чашм ҳама ҷоем

در چشم خیالست به چشم همه جایم

Саъии талабам беш шуд аз ҳар чаҳ на бинишаст

سعی طلبم بیش شد از هر چه نه بنشست

Зини баъди магари шавқи баради рӯ ба қафоем

زین بعد مگر شوق برد رو به قفایم

Дар домани даштӣ ки на роҳаст на манзил

در دامن دشتی‌ که نه راه است نه منزل

Умрӣаст ки маҳмили каш овоз дароем

عمریست‌ که محمل‌کش آواز درایم

Ҷӯшидаам аз анҷумани ибрати маъшӯқ

جوشیده‌ام از انجمن عبرت معشوق

Мушкил ки дар ойӣнаи каси ҷилваи намоям

مشکل‌ که در آیینهٔ ‌کس جلوه نمایم

Зарроти ҷаҳони чашмаки асрор висол аст

ذرات جهان چشمک اسرار وصال است

Оғӯш ман инаст ки чашмӣ бигушоем

آغوش من اینست‌ که چشمی بگشایم

Созами адаби оҳанги хаёл нигаҳ кист

سازم ادب آهنگ خیال نگه‌ کیست

Дар анҷуман серума нишаста сет садоем

در انجمن سرمه نشسته‌ست صدایم

Бо мавҷи гуҳар бохтаам дасту гиребон

با موج‌ گهر باخته‌ام دست و گریبان

Аз доман худ нест бурун лағзиш поем

از دامن خود نیست برون لغزش پایم

Бе пардагии маънӣ аз ойӣна лафз аст

بی‌پردگی معنی از آیینهٔ لفظ است

Фарёд ки дар соз нагунҷед навоем

فریاد که در ساز نگنجید نوایم

Умеди иҷобат чиқадр мунфаилам кард

امید اجابت چقدر منفعلم‌ کرد

Имшаби арақи оина даст дуоем

امشب عرق آینهٔ دست دعایم

То ғарраи афсун саодат натавон зист

تا غرهٔ افسون سعادت نتوان زیست

Бар сояи худ бол фишонда аст ҳамем

بر سایهٔ خود بال فشانده است همایم

Соқии қадаҳӣ чанд машав монеъи таклиф

ساقی قدحی چند مشو مانع تکلیف

Шояд рӯм аз ёди худ ва боз ниёем

شاید روم از یاد خود و باز نیایم

Бедил макун ороми таманно ки дар эҷод

بیدل مکن آرام تمنا که در ایجاد

Бар бод ниҳоданд чу парвоз банноем

بر باد نهادند چو پرواز بنایم