То ҳасрати сари манзил ӯ барад з ҷоем

تا حسرت سر منزل او برد ز جایم

Манзили ҳама чун обилаи Фрсўд ба поем

منزل همه چون آبله فرسود به پایم

Меҳмони бисоти тарабам лек чаҳ ҳосил

مهمان بساط طربم لیک چه حاصل

Чун шамъи ҳамон паҳлавӣ хешаст ғизоем

چون شمع همان پهلوی خویشست غذایم

Дар парда ҳастӣ нафасӣ беш надорем

در پردهٔ هستی نفسی بیش نداریم

То чанд биболади қафас андӯд навоем

تا چند ببالد قفس اندود نوایم

Пайдост зи парвози ғуборӣ чаҳ кушояд

پیداست ز پرواز غباری چه گشاید

эй коши хам саҷда хӯрд даст дуоем

ای ‌کاش خم سجده خورد دست دعایم

Ҷайби нафасӣ май дирам ва май рӯм аз хеш

جیب نفسی می‌درم و می‌روم از خویش

Кас нест бафаҳмад ки чаҳ рангӣаст қабоем

کس نیست بفهمد که چه رنگیست قبایم

Кунин ғборист каз ойӣнаи ман рехт

کونین غباریست‌ کز آیینهٔ من ریخت

Кӯи олами дигар агар аз хеши броим

کو عالم دیگر اگر از خویش برآیم

Аз санъати машшотагӣ яъс мапурсед

از صنعت مشاطگی یأس مپرسید

Каз хӯни муроди ду ҷаҳон баст ҳиноем

کز خون مراد دو جهان بست حنایم

Гирои ман ҳайрату рафтор тапидан

گیرایی من حیرت و رفتار تپیدن

Аз ҷаҳд мапурс оинаи даст мижа поем

از جهد مپرس آینه دست مژه پایم

Қонӯни ндомткдаҳ маҳфил аҷзем

قانون ندامتکدهٔ محفل عجزیم

Оҳистатар аз судан даст аст садоем

آهسته‌تر از سودن دست است صدایم

Таҳқиқи зи мавҳумии созам чаҳ намояд

تحقیق ز موهومی سازم چه نماید

Тимсоламу вонист ба ҳеҷ оина ҷоем

تمثالم و وانیست به هیچ آینه جایم

Ҳасрат чаҳ фусун хонд ки аз рӯзи видоъат

حسرت چه فسون خواند که از روز وداعت

Бар ҳар чаҳ назар мефиканам рӯ ба қафоем

بر هر چه نظر می‌فکنم رو به قفایم

Бедил ба мақомӣ ки туе шамъи бисоташ

بیدل به مقامی‌ که تویی شمع بساطش

Як зарра неамгар ҳамаи хуршеди намоям

یک ذره نی‌ام ‌گر همه خورشید نمایم