Чун шамъи зотшӣ ки вафо зад ба ҷони мо

چون شمع ز آتشی که وفا زد به جان ما

Бол ҳумост бар сари мо устихони мо

بال هماست بر سر ما استخوان ما

Умрии сети ҳарзаи тозии ашки равони мо

عمری‌ست هرزه تازی اشک روان ما

Кўгрди ҳайратӣ ки бигирад Аннани мо

کو گرد حیرتی که بگیرد عنان ما؟

Шамшер об дода занг маломатем

شمشیر آب‌دادهٔ زنگ ملامتیم

Бошад дурушти гӯйии мардуми Фсони мо

باشد درشت‌گویی مردم فسان ما

Моро нзрбаҳи файзи насими бҳорнист

ما را نظر به فیض نسیم بهار نیست

Ашкаст шабнами гули ранги хазони мо

اشک است شبنم گل رنگ خزان ما

Ин ришта то ба ҳашари мбинодкўтҳӣ

این رشته تا به حشر مبیناد کوتهی

Шамъӣ сет даргирифта науммат забони мо

شمعی‌ست درگرفتهٔ نامت زبان ما

Чашмтарӣ ба гӯшаи дил вохзидаҳ ем

چشم تری به گوشهٔ دل واخزیده‌ایم

Шабнами сифати зғнчаҳ басаст ошёни мо

شبنم‌صفت ز غنچه بس است آشیان ما

Шамъ аз ҳадиси шуълаи набарди ҳи сети сарфа Эй

شمع از حدیث شعله نبرد‌ه‌ست صرفه‌ای

Оташ мазан ба хеш , мшўтрҷмони мо

آتش مزن به خویش‌، مشو ترجمان ما

Лухти ҷигар ба дидаи мо ранги ашки рехт

لخت جگر به دیدهٔ ما رنگ اشک ریخت

Ёқӯт об гашта талаб кун зи кони мо

یاقوت آب‌گشته طلب کن ز کان ما

Аз дарди норасои парвоз мо мапурс

از درد نارسایی پرواز ما مپرس

Чун неи гиреҳ шудаи сет ба сад ҷои фиғони мо

چون نی گره شده‌ست به صدجا فغان ما

Дар шуълаи зори доғи ҳаво низ оташ аст

در شعله‌زار داغ هوا نیز آتش است

эй бод субҳ нагузарӣ аз бӯстони мо

ای باد صبح! نگذری از بوستان ما

Аз ранги рафтаи гирди суроғӣ падед нест

از رنگ رفته، گرد سراغی پدید نیست

Паии бохтаи сети ваҳшати хӯни равони мо

پی باخته‌ست وحشت خون روان ما

Субҳи нафаси матоъ ҷаҳон надоматем

صبح نفس‌متاع جهان ندامتیم

Ночида рафтааст ба ғорати дукони мо

ناچیده رفته است به غارت دکان ما

Бедили раҳи диёри фанои бскаҳ равшан аст

بیدل! ره دیار فنا بس‌که روشن است

Чун шамъи чашми бастаи рўдкорўони мо

چون شمع چشم‌بسته رود کاروان ما