Аз бас гирифтааст таҳайюри Аннани мо

از بس گرفته است تحیر عنان ما

Дорад ҳуҷуми оинаи ашки равони мо

دارد هجوم آینه، اشک روان ما

Гулҳо тамоми пунба гӯш тағофуланд

گل‌ها تمام پنبهٔ گوش تغافلند

Булбул ! ба ҳарз сар накунӣ достони мо

بلبل! به هرز سر نکنی داستان ما

Вазъ хамӯш мо зи сухани дилнишин тар аст

وضع خموش ما ز سخن دلنشین‌تر است

Бо тир эҳтиёҷ надорад гумони мо

با تیر احتیاج ندارد کمان ما

Ҳарфи дурушти мо самари суди олимии сет

حرف درشت ما، ثمر سود عالمی‌ست

Гавҳар диҳад ба ҷои шарари санги кони мо

گوهر دهد به‌جای شرر، سنگ‌ کان ما

Гоҳи сухан ба завқи спрдории камон

گاه سخن به ذوق سپرداری‌ کمان

Шуд гӯшҳо нишони хаданги баёни мо

شد گوش‌ها نشان خدنگ بیان ما

Аз баси сабки з гулшан ҳастӣ гузашта ем

از بس سبک ز گلشن هستی‌ گذشته‌ایم

Нашикастааст ранги гулӣ аз хазони мо

نشکسته است رنگ‌ گلی‌ از خزان ما

Дар пардаҳои аҷзи сиррӣ вокшидаҳ ем

در پرده‌های عجز سری واکشیده‌ایم

Чун дард дар шикаст диласт ошёни мо

چون درد، در شکستِ دل است آشیان ما

эй мутриби ҷнўнкди ҳи дард , ҳимматӣ

ای مطربِ جنونکد‌هٔ درد! همتی!

То нола гул кунад нафаси нотавони мо

تا ناله گل کند، نفس ناتوان ما

Чун субҳ бе ғубори нафас зиндаему бас

چون صبح، بی غبار نفس زنده‌ایم و بس

Шабнам сафост оинаи имтиҳони мо

شبنم‌صفاست آینهٔ امتحان ما

Буии баҳор дар қафаси ғунчаи до ғ шуд

بوی بهار در قفس غنچه دا‌غ شد

Аз бас ки танг кард чаманро фиғони мо

از بس که تنگ‌ کرد چمن را فغان ما

Чун дӯди шамъи ваҳшати моро сабаб мапурс

چون دود شمع، وحشت ما را سبب مپرس

Оташ гирифтааст паии корвони мо

آتش‌ گرفته است پی‌ کاروان ما

Бедили зи бас ба сахтӣ ҷовид сохтем

بیدل! ز بس به سختی جاوید ساختیم

Мағз муҳӣт шуд чу гуҳари устихони мо

مغز محیط شد چو گهر استخوان ما