Чун нигаҳ умрӣаст доғи чашм ҳайрон худем
چون نگه عمریست داغ چشم حیران خودیم
Зери кӯҳ аз сояи девор мижгон худем
زیر کوه از سایهٔ دیوار مژگان خودیم
Даъвӣ ҳастӣ санади пероя исбот нест
دعوی هستی سند پیرایهٔ اثبات نیست
ӣнқадар маълум мегардад ки бӯҳтон худем
اینقدر معلوم میگردد که بهتان خودیم
Ваҳшат субҳем мо рокўи сару баррагӣ дигар
وحشت صبحیم ما راکو سر و برگی دگر
Яъне аз худ мерӯему гирд домон худем
یعنی از خود میرویم و گرد دامان خودیم
Сахти ҷонии умри сарфи жожхоиӣ кардани сет
سخت جانی عمر صرف ژاژخایی کردنست
Ҳамчуи савҳони пой то сари вақф дандон худем
همچو سوهان پای تا سر وقف دندان خودیم
Шишаи моро дар ин базми эҳтиёҷ санг нест
شیشهٔ ما را در این بزم احتیاج سنگ نیست
Аз шикасти дили муқӣми тоқ нисён худем
از شکست دل مقیم طاق نسیان خودیم
Нақди мо бо фалси моҳии ҳам ривоҷ афтода аст
نقد ما با فلس ماهی هم رواج افتاده است
Дарҳами биҳосли берун ҳамён худем
درهم بیحاصل بیرون همیان خودیم
Умри ваҳмӣ дар хаёл ҳеҷ нанамӯдан гузашт
عمر وهمی در خیال هیچ ننمودن گذشت
Он қадр коиинаҳ натавон гашт ҳайрон худем
آنقدر کایینه نتوان گشت حیران خودیم
Неъмати фурсати ғаниматпарвар тавфири мост
نعمت فرصت غنیمت پرور توفیر ماست
Мизбони ъри з баҳор туаст ва меҳмон худем
میزبان عر ض بهار توست و مهمان خودیم
Сайри дарёи қатраро дар фикр хеш афтоданаст
سیر دریا قطره را در فکر خویش افتادنست
Домани он ҷилва дар даст аз гиребон худем
دامن آن جلوه در دست از گریبان خودیم
Чашм май боидгшўдни ҷилваи гӯ мавҳум бош
چشم میبایدگشودن جلوهگو موهوم باش
Ҳар қадар назора механдад гулистон худем
هر قدر نظاره میخندد گلستان خودیم
Ҳамчуи мижгони шева берабтӣ мо ҳайратаст
همچو مژگان شیوهٔ بیربطی ما حیرتست
Гар баҳам ойем яксар даст ва домон худем
گر بهم آییم یکسر دست و دامان خودیم
Гавҳар ашкем бедили азгдоз мо мапурс
گوهر اشکیم بیدل ازگداز ما مپرس
ӣнқадари об аз хиҷолати вазъ урён худем
اینقدر آب از خجالتوضع عریان خودیم