Доғем чун сапанд мапурс аз баёни мо

داغیم چون سپند، مپرس از بیان ما

Дар серума бол мезанад имшаби фиғони мо

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

Арзи камоли мо арақ олуд хиҷлат аст

عرض‌ِ کمال ما عرق‌آلود خجلت است

Абраст агар баланд шавад осмони мо

ابر است اگر بلند شود آسمان ما

Моро чу шамъи боби гудоз офарӣда анд

ما را چو شمع باب‌ِ گداز آفریده‌اند

Яъне зи мағзи нарм тараст устихони мо

یعنی ز مغز نرم‌تر است استخوان ما

Шабнами сифати зи бскаҳ сбкбор ме рӯем

شبنم‌صفت ز بس‌که سبکبار می‌رویم

Буи гуласт ноқаи каши корвони мо

بوی گل است، ناقه‌کش کاروان ما

Чун шуълаи сар ба олами боло ниҳода ем

چون شعله، سر به عالم بالا نهاده‌ایم

Хошок ваҳм нест ҳарифи Аннани мо

خاشاک وهم نیست حریف عنان ما

Шухии нигоҳ мо нафурӯшад чу оина

شوخی، نگاه ما نفروشد چو آینه

Умрии сет таҳтааст зи ҳайрати дукони мо

عمری‌ست تخته است ز حیرت، دکان ما

Парвози нола низ ба ҷое наме расад

پرواز ناله نیز به جایی نمی‌رسد

Аз баси баланд сохтаанд ошёни мо

از بس بلند ساخته‌اند آشیان ما

Ранги шикастаи оина бехудӣ бас аст

رنگ شکسته آینهٔ بی‌خودی بس است

Ёрб забон мо нашавад тарҷумони мо

یارب! زبان ما نشود ترجمان ما

Ҷуз доғ нест моидаи дастгоҳи ишқ

جز داغ نیست مائدهٔ دستگاه عشق

Оташ хӯрд касе ки шавад миҳмони мо

آتش خورَد کسی‌ که شود میهمان ما

Бо онкии мо асир каманд ҳаводисем

با آن‌که ما اسیرِ کمند حوادثیم

Анқост бенишон ба суроғи нишони мо

عنقاست بی‌نشان به سراغ نشان ما

Кӯи хомшӣ ки шонаи каш муддао шавад

کو خامشی‌ که شانه‌کش مدعا شود؟

Ошуфтааст турраи вазъи баёни мо

آشفته است‌ طرهٔ وضع بیان ما

Пайдост рози синаи мо бедил аз забон

پیداست راز سینهٔ ما بیدل از زبان

Як пора диласт забон дар даҳони мо

یک پارهٔ دل است زبان در دهان ما