Кас чу шамъи ман набӯдаи сети ошноӣ сӯхтан
کس چو شمع من نبودهست آشنای سوختن
Гирди доғам доғ шуд сар то ба пой сӯхтан
گرد داغم داغ شد سر تا به پای سوختن
Ошиқони болӣ ба завқи нестӣ афшонда анд
عاشقان بالی به ذوق نیستی افشاندهاند
Кист аз парвонаи пурсади моҷароӣ сӯхтан
کیست از پروانه پرسد ماجرای سوختن
Дайри фурсати дӯд хокистар надорад оташаш
دیر فرصت دود خاکستر ندارد آتشش
Аз шарар пресс ибтидо ва интиҳои сӯхтан
از شرر پرس ابتدا و انتهای سوختن
Шамъи одоб вафо умрӣаст равшан карда ам
شمع آداب وفا عمریست روشن کردهام
То нафас дорам сртслиму пой сӯхтан
تا نفس دارم سرتسلیم و پای سوختن
Зиндагии чандон гуворо нест аммо ъмрҳост
زندگی چندان گوارا نیست اما عمرهاست
Бо табоиъ гарме дорад ҳавоӣ сӯхтан
با طبایع گرمیی دارد هوای سوختن
Бе ту моро чун чароғ кушта ҳастӣ доғ кард
بیتو ما را چون چراغ کشته هستی داغ کرد
Ҳркҷо рафтем холӣ буд ҷой сӯхтан
هرکجا رفتیم خالی بود جای سوختن
Аз вабол бе парӣҳо чун ғубор осӯда ем
از وبال بیپریها چون غبار آسودهایم
Дар паноҳи сояи дасти дуоӣ сӯхтан
در پناه سایهٔ دست دعای سوختن
Наъл дар оташ намебошад сапанди базми мо
نعل در آتش نمیباشد سپند بزم ما
Лек андак ваҷд мехоҳад навой сӯхтан
لیک اندک وجد میخواهد نوای سوختن
То нафас боқӣаст аҷзоӣ нафас ме парварем
تا نفس باقیست اجزای نفس میپروریم
Мушт хошокем масруфи ғизоӣ сӯхтан
مشت خاشاکیم مصروف غذای سوختن
Тӯлу арзи ҳирс кӯтаҳ кун ки хатҳо ме кашад
طول و عرض حرص کوته کن که خطها میکشد
Аз таноби барқи меъмори банноӣ сӯхтан
از طناب برق معمار بنای سوختن
Лолаи ин гулистони чандон нишот омода нест
لالهٔ این گلستان چندان نشاط آماده نیست
Косаи доғист дар дасти гадоӣ сӯхтан
کاسهٔ داغیست در دست گدای سوختن
Кам ъёроними дороломтҳони ишқи кӯ
کم عیارانیم دارالامتحان عشق کو
Нест ҳаркаси қадрдони кимиёӣ сӯхтан
نیست هرکس قدردان کیمیای سوختن
Хоҳи даври чарх , хоҳии шуълаи ҷуволаи гир
خواه دور چرخ، خواهی شعلهٔ جواله گیر
Рӯз ва шаб мегардад ӣнҷои Осиё сӯхтан
روز و شب میگردد اینجا آسیای سوختن
Субҳ шуд чун шамъам акнӯн доғи нақди зиндагии сет
صبح شد چون شمعم اکنون داغ نقد زندگیست
Ҳар қадари сар доштам кардам фидоӣ сӯхтан
هر قدر سر داشتم کردم فدای سوختن
Шамъ дил гуфтам дарин маҳфил чаро оварда анд
شمع دل گفتم درین محفل چرا آوردهاند
Доғ шуд навмидӣ ва гуфт аз барои сӯхтан
داغ شد نومیدی و گفت از برای سوختن
Бедили имшаб чун шарори коғаз оташ зада
بیدل امشب چون شرار کاغذ آتش زده
Чидаам гулҳо зи боғи длгшоӣ сӯхтан
چیدهام گلها ز باغ دلگشای سوختن