Огаҳӣ то кӣ кунад равшани чароғи хештан
آگهی تا کی کند روشن چراغ خویشتن
Олимиро кишти ӣнҷо дар суроғи хештан
عالمی را کشت اینجا در سراغ خویشتن
Рафт айёмӣ ки ғайр аз нашъаам дар сар набӯд
رفت ایامی که غیر از نشئهام در سر نبود
намехӯрам чун санг акнӯн бар димоғи хештан
میخورم چون سنگ اکنون بر دماغ خویشتن
Ҳамчуи шамъ кушта дорам бо ҳамаи афсурдагӣ
همچو شمع کشته دارم با همه افسردگی
ӣнқадари оташ ки май сӯзам ба доғи хештан
اینقدر آتش که میسوزم به داغ خویشتن
По задам аз фаҳм ҳастӣ бар биҳишти офият
پا زدم از فهم هستی بر بهشت عافیت
Сайри хеши афканди берунами зи боғи хештан
سیر خویش افکند بیرونم ز باغ خویشتن
Равшанони ҳам зулмати обод шуъӯр ҳастӣ анд
روشنان هم ظلمت آباد شعور هستیاند
Нест то хуршеди ҷузи пои чароғи хештан
نیست تا خورشید جز پای چراغ خویشتن
Ин биёбон ҳар чаҳ дорад ҳоил таҳқиқ нест
این بیابان هر چه دارد حایل تحقیق نیست
Гар напушади чашми мо гирди суроғи хештан
گر نپوشد چشم ما گرد سراغ خویشتن
То гиреҳ аз дона во шуд решаҳо парвоз кард
تا گره از دانه وا شد ریشهها پرواز کرد
Кас чаҳ созад дил намехоҳад фироқи хештан
کس چه سازد دل نمیخواهد فراغ خویشتن
Ҳар чаҳ гул кард аз бисоти хоки ҳам дар хоки рехт
هر چه گل کرد از بساط خاک هم در خاک ریخت
Бода мо монад ҳайрони аёғи хештан
بادهٔ ما ماند حیران ایاغ خویشتن
Муҳаррамӣ пайдо нашуд бедил ба фаҳми рози дил
محرمی پیدا نشد بیدل به فهم راز دل
Сохт охири буии ин гул бо димоғи хештан
ساخت آخر بوی این گل با دماغ خویشتن