Нахл шамъем ки дар шуълаи дӯди решаи мо

نخل شمعیم که در شعله دوَد ریشهٔ ما

Офияти сӯз буд сояи андешаи мо

عافیت‌سوز بوَد سایهٔ اندیشهٔ ما

Бскаҳ чун ҷўҳроиинаҳ тамошо назарем

بس‌که چون جوهر آیینه تماشا نظریم

намечакад хӯни таҳайюри зи рагу решаи мо

می‌چکد خون تحیر ز رگ و ریشهٔ ما

Як нафаси сокин домон ҳубобем имрӯз

یک نفس ساکن دامان حبابیم امروز

Варна чун оби равонии сети ҳамон пешаи мо

ورنه چون آب، روانی‌ست همان پیشهٔ ما

Гирди саҳрои заъифии гиреҳ дом вафост

گَرد صحرای ضعیفی گره دام وفاست

Нола доман нафишонд зи неи бешаи мо

ناله دامن نفشاند ز نی بیشهٔ ما

Гар ба таслими вафои пои фишурди тоқати аҷз

گر به تسلیم وفا پا فشرَد طاقت عجز

Бода аз хӯни раг санг кашад шишаи мо

باده از خون رگ سنگ کشد شیشهٔ ما

Азгли роз ба мурғони ҳаваси бӯи надиҳад

از گل راز به مرغان هوس بو ندهد

Ғунчаи хомшии гулшани андешаи мо

غنچهٔ خامشی گلشن اندیشهٔ ما

Боғи ҷони сахтии мо сабза ҷавҳар дорад

باغ جان‌سختی ما سبزهٔ جوهر دارد

Об аз ҷӯии дам теғ хӯрд решаи мо

آب از جوی دم تیغ خورَد ریشهٔ ما

Нафаси гарми муроқиби сафатон барқ фаност

نفس گرم مراقب‌صفتان، برق فناست

Бесутун мешавад об аз шарари тешаи мо

بیستون می‌شود آب، از شرر تیشهٔ ما

Дили гмгштаҳи суроғии сети зкиФити шавқ

دل گمگشته سراغی‌ست ز کیفیت شوق

Нашъа болад агар аз даст равад шишаи мо

نشئه بالد، اگر از دست رود شیشهٔ ما

Водии ишқи сумуми дил гармӣ дорад

وادی عشق سموم دل گرمی دارد

Таб шераст агргрдкнди бешаи мо

تب شیر است، اگر گرد کند بیشهٔ ما

Нахли назораи шавқами саропои бедил

نخلِ نظّارهٔ شوقیم سراپا، بیدل!

Ҳмчўхт дар чамани ҳасани дўдришаҳи мо

همچو خط در چمن حُسن دوَد ریشهٔ ما