То чанд ба айби ман вмои чашм гушӯдан

تا چند به عیب من وما چشم‌گشودن

Ойӣнаи мо об шуд аз шарми намӯдан

آیینهٔ ما آب شد از شرم نمودن

Монанди шарари донаи биҳосли мо ро

مانند شرر دانهٔ بیحاصل ما را

Нои коштаи диданди сазовори дрўдн

نا کاشته دیدند سزاوار درودن

Зин беш ки коҳидӣ аз асбоби тааюн

زین بیش که‌کاهیدی از اسباب تعین

эй сифри ҳавас бар ту чаҳ хоҳанд фузудан

ای صفر هوس بر تو چه خواهند فزودن

Ҷамъияти дили вақфи муқӣм пас зонуаст

جمعیت دل وقف مقیم پس زانوست

Бояд ба тааммули мижае чанд ғнўдн

باید به تامل مژه‌ای چند غنودن

Нои софии дили бихбр аз ваҳму гумон буд

نا صافی دل بیخبر از وهم و گمان بود

Тимсол бар ойӣнаи мо басти зудудан

تمثال بر آیینه ما بست زدودن

Илму амалӣ чанд ки афсона ваҳм аст

علم و عملی چند که‌افسانهٔ وهم است

намеҷӯшад азин парда чу гуфтани зи шунидан

می‌جوشد ازین پرده‌ چو گفتن ز شنودن

Моро ба тсрФкдаҳи олами асбоб

ما را به تصرفکدهٔ عالم اسباب

Дастии сет ки бояд чу нафас бар ҳама судан

دستی‌ست‌که باید چو نفس بر همه سودن

Хамёзаи ғанимати шимурди завқи висолам

خمیازه غنیمت شمرد ذوق وصالم

Чашмам ба ту во мекунад оғӯш гушӯдан

چشمم به ‌تو وا می‌کند آغوش گشودن

Мо хок нишинон чаман айш давомем

ما خاک نشینان چمن عیش دوامیم

Гул аз сар таслим маҳоласт рубудан

گل از سر تسلیم محالست ربودن

Ҷузи аҷзи зи пайдоеи мо парда гшо нест

جز عجز ز پیدایی ما پرده‌گشا نیست

Андоз хамӣ ҳаст дар абрӯии намӯдан

انداز خمی هست در ابروی نمودن

Бедили Роми фурсати сарви барг нафас туаст

بیدل ‌رم فرصت سرو برگ نفس‌ توست

Ҷое ки ту бошӣ натавон онҳама бӯдан

جایی‌که تو باشی نتوان آنهمه بودن