Мҷу аз нолаам тоби нафас дар синаи дуздӣдан
مجو از نالهام تاب نفس در سینه دزدیدن
Ки ин тӯмори ҳасрат бар надорад нанг печидан
که این طومار حسرت بر ندارد ننگ پیچیدن
Шаҳодатгоҳ ишқаст ин макун фикри тани осонӣ .
شهادتگاه عشق است این مکن فکر تن آسانی.
Муяссар нест ӣнҷои ҷуз ба зиртиғ хобидан
میسر نیست اینجا جز به زیرتیغ خوابیدن
Дарин дарё ки урёнии сет яксар сози амвоҷаш
درین دریا که عریانیست یکسر ساز امواجش
Ҳубоби мо ба пероҳан расед аз чашми пӯшидан
حباب ما به پیراهن رسید از چشم پوشیدن
Ба иқболи муҳаббати ҳамАннани шухии нозам
به اقبال محبت همعنان شوخی نازم
зи ман ҷӯши ғубори оҳ ва аз дилбар хиромидан
ز من جوش غبار آه و از دلبر خرامیدن
Ба саъии биқрорӣ май гудозами пайкари худ ро
به سعی بیقراری میگدازم پیکر خود را
Магар то пои он сарвами расонади оби гардидан
مگر تا پای آن سروم رساند آب گردیدن
зи худдорӣ тбро кун агар ором май хоҳӣ
ز خودداری تبرا کن اگر آرام میخواهی
Ки чун ашкаст ӣнҷои офият дар раҳни лғзидн
که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن
Дамӣ ошуфта бош эй ғунча , гӯ ҳастӣ ба ғорати рӯ
دمی آشفته باش ای غنچه، گو هستی به غارت رو
Ба ваҳми офият то кӣ нафас дар хеши дуздӣдан
به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن
Нафаси паймое субҳаст гирди маҳфили имкон
نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان
Надорад ин тарозуии ҳаваси ҷузи бод санҷидан
ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن
зи қамарии сарви ин гулшан ба манзар мекашад қомат
ز قمری سرو اینگلشن به منظر میکشد قامت
Ба хокистари тавон барад аз хати сероби Пошидан
به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن
Ба рӯй накҳати гули ғунчаи ҳаргиз дар наме бандад
به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمیبندد
зи ҳасани халқ мумкин нест дар дилҳо нгнҷидн
ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن
Ту бар худ ҷилва кун ман ҳам камӣн ҳайратӣ дорам
تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم
Надорад акси роҳи хонаи ойӣна пурсидан
ندارد عکس راه خانهٔ آیینه پرسیدن
Дарони маҳфил ки лаъл ӯ табассум мекунад бедил
درآن محفل که لعل او تبسم میکند بیدل
Агар поси адаб дорӣ нахоҳӣ хок бӯсидан
اگر پاس ادب داری نخواهی خاک بوسیدن