Ба тамошои ин чаман дар мижгон фароз кун

به تماشای این چمن در مژگان فراز کن

зи хумсатони офияти қадаҳии гир ва ноз кун

ز خمستان عافیت قدحی‌ گیر و ناز کن

Машкан ҷоми обрӯ ба тапишҳои орзӯ

مشکن جام آبرو به تپشهای آرزو

Арақи эҳтиёҷро май миноӣ роз кун

عرق احتیاج را می مینای راز کن

Мапаснд он қадри ситам ки ба хаст шӯии илм

مپسند آنقدر ستم ‌که به خست شوی علم

Гиреҳи дасту дили зи ҳам мижа бигушо ва боз кун

گره دست و دل ز هم مژه بگشا و باز کن

Ба чаҳ афсонаи моилӣ ки зи таҳқиқи ғофилӣ

به چه افسانه مایلی‌که ز تحقیق غافلی

Ту тамошои муқобилии зи хаёли аҳтрозкн

تو تماشا مقابلی ز خیال احترازکن

На зуҳӯрии сети неи хафо на Бақои сети неи фано

نه ظهوری‌ست نی خفا نه بقایی‌ست نی فنا

Ба тахайюли ҳақиқатӣ ки надорӣ муҷоз кун

به تخیل حقیقتی‌ که نداری مجاز کن

Чу ғубори шикаста дар сар роҳат нишаста ам

چو غبار شکسته در سر راهت نشسته‌ام

Қадамии брзмини гузору марои срФрозкн

قدمی برزمین‌گذار و مرا سرفرازکن

Ба адои такаллумӣ , ба фусуни табассумӣ

به ادای تکلمی‌، به فسون تبسمی

Шукриро қавоми даҳ , намакии рогдозкн

شکری را قوام ده‌، نمکی راگدازکن

Аташи ҳирси икқлми зҷҳони бардаи ранги нам

عطش حرص‌ یکقلم زجهان برده رنگ نم

Ҳама хокаст оби ҳам ба таяммуми нмозкн

همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

Накунад риштаи кӯтаҳӣ , агар аз уқда вораӣ

نکند رشته کوتهی‌، اگر از عقده وارهی

Сарат аз орзӯи тиҳӣ , чаҳ шавад пои дрозкн

سرت از آرزو تهی‌، چه شود پا درازکن

зи Фсрдн чу бигузарӣ сӯии ойӣнаи парӣ

ز فسردن چو بگذری سوی آیینهٔ پری

Дили сангини гудозу коргаҳи шиша соз кун

دل سنگین گداز و کارگه شیشه ساز کن

Биншин бедил аз ҳаёи пас зонуии хомшӣ

بنشین بیدل از حیا پس زانوی خامشی

Нафасӣ чанд ҳирсро зи талаб бениёз кун

نفسی چند حرص را ز طلب بی‌نیاز کن