Ҳўиӣ кашид калаки қиёмати срири ман

هویی کشید کلک قیامت صریر من

Сад Нитсаатон гудохт гиреҳ дар сафири ман

صد نیستان گداخت گره در صفیر من

Хоки замини фақри гулистон дигар аст

خاک زمین فقر گلستان دیگر است

Зон чашми булбулӣ ки дамид аз ҳасири ман

زان چشم بلبلی که دمید از حصیر من

Ҳар ҷои айёри аввал ва охргрФтаҳ анд

هر جا عیار اول و آخرگرفته‌اند

Хаттии сет аз қаламрави калаки дабири ман

خطی‌ست از قلمرو کلک دبیر من

Чун нуқтаам нишонд ба сад арши имтиёз

چون نقطه‌ام نشاند به صد عرش امتیاز

Ҷузи пушти нохунӣ ки надорад сарири ман

جز پشت ناخنی که ندارد سریر من

Фурсати шумори коғаз оташ зада сети умр

فرصت شمار کاغذ آتش زده‌ست عمر

Аз зуди як ду гом ба пешаст дайри ман

از زود یک دو گام به پیش است دیر من

Пӯшида нест рози ҳаводории адам

پوشیده نیست راز هواداری عدم

Пайдост аз нафас ки чаҳ дорад замири ман

پیداست از نفس که چه دارد ضمیر من

Зини домгоҳ гар биппарад кас куҷо равад

زین دامگاه گر بپرد کس‌ کجا رود

Парвоз ҳайратаст зи мурғи асири ман

پرواز حیرتست ز مرغ اسیر من

Рафтам зи хеш лек ба паҳлавии оҷизӣ

رفتم ز خویش لیک به پهلوی عاجزی

Бархестан чу соя нашуд дастгири ман

برخاستن چو سایه نشد دستگیر من

Дар арсае ки нест нишони ғайр бе нишон

در عرصه‌ای که نیست نشان غیر بی‌نشان

Чун неи нафас басаст пару боли тири ман

چون نی نفس بس است پر و بال تیر من

Чун субҳи хирқае сети нафаси бофи нестӣ

چون صبح خرقه‌ای‌ست نفس باف نیستی

Борӣ ки бастаанд ба дӯши фақири ман

باری که بسته‌اند به دوش فقیر من

Зини қомати хамидаи сад ҳирс дар рикоб

زین قامت خمیدهٔ صد حرص در رکاب

Ғофил неам ҳануз ҷавонаст пери ман

غافل نی‌ام هنوز جوان است پیر من

Гардӣ ки кардаам арақӣ кун фурӯи нишон

گردی که کرده‌ام عرقی کن فرو نشان

Парвоз то кӣ эй адаби ногузири ман

پرواز تا کی ای ادب ناگزیر من

Бедили шикасти чинии дилро алоҷ нест

بیدل شکست چینی دل را علاج نیست

Наққоши сунъ , мӯ накашид аз хамири ман

نقاش صنع‌، مو نکشید از خمیر من