Фақр нахост шикваи муфлисии азгдои мо

فقر نخواست شکوهٔ مفلسی از گدای ما

Нола ба хоб ноз рафт дар неи бӯрёии мо

ناله به خواب ناز رفت در نی بوریای ما

Шкрқбўли оҷизӣ то ба куҷои адоним

شکر قبول عاجزی تا به کجا ادا کنیم؟

Гашти иҷобат аз адаби дркФи мо дуои мо

گشت اجابت از ادب در کف ما دعای ما

Дар чаҳ блоФтодаҳаст , халқи зкФ чаҳ дода аст

در چه بلا فتاده است؟ خلق ز کف چه داده است؟

Ҳаркии лабӣ кушодааст оҳ манасту вои мо

هرکه لبی گشاده است، آه من است و وای ما

Ҷайби ФФсни рибдаҳро бахяи хамии скҷост

جَیب نفس‌دریده را بخیهٔ خرّمی کجاست؟

Ткмаҳи ашки шабнами сети банди саҳари қабои мо

تکمهٔ اشک شبنم است، بند سحر قبای ما

Гирди хаёл ошиқон рафт ба олам дигар

گرد خیال عاشقان، رفت به عالم دگر

По ба фалак наме наад сар ба раҳати фидои мо

پا به فلک نمی‌نهد، سر به رهت فدای ما

Оҳ ки ҳмчўсоиаҳ рафт умр ба судани ҷабин

آه که همچو سایه رفت عمر به سودن جبین

Аз сари хоки брнхости кӯшиш бе Асои мо

از سر خاک برنخاست، کوشش بی‌عصای ما

Шамъи димоғи так задан дод ба бод сӯхтан

شمع دماغ تک زدن داد به باد سوختن

Бртни мо сиррӣ набӯд обила дошт пои мо

بر تن ما سری نبود، آبله داشت پای ما

Дар нафас ҳубоб чист тоби муҳӣти дам задан

در نفس حباب چیست؟ تاب محیط دم زدن

Рӯбаҳ арақ наҳуфт врФти зиндагии азҳёии мо

رو به عرق نهفت و رفت، زندگی از حیای ما

Дар ғами ҷтсҷўии ризқ судан даст доштем

در غم جست‌وجوی رزق، سودن دست داشتیم

Облҳринхти донае чанд дар Осиёи мо

آبله ریخت دانه‌ای چند در آسیای ما

Кош ба нақш по расем то ба гузашта ҳо расем

کاش به نقش پا رسیم، تا به گذشته‌ها رسیم

Ҳрқдм оҳ мекашад обила дар қафои мо

هر قدم آه می‌کشد آبله در قفای ما

Даври баҳор лолаем фурсати айши мокми сет

دور بهار لاله‌ایم، فرصت عیش ما کم است

Доғи шудеми вдоғи ҳам гарм накард ҷои мо

داغ شدیم و داغ هم گرم نکرد جای ما

Дар ҳарамӣ ки осмон саҷда наёрад аз адаб

در حرمی که آسمان سجده نیارد از ادب

Аз чаҳ матоъ дам занад бедили бенавои мо

از چه متاع دم زند بیدل بینوای ما؟